🔵Πάλι οι συνταξιούχοι στο στόχαστρο. Οι συντάξεις χηρείας δεν είναι προνόμιο

Φωτογραφία @ UNSPLASH

Το δημοσίευμα για την απόφαση του ΣτΕ σχετικά με τις συντάξεις χηρείας παρουσιάζει ως «στρέβλωση» τη χορήγηση δεύτερης εθνικής σύνταξης στους δικαιούχους σύνταξης λόγω θανάτου. Στην πραγματικότητα, όμως, αποκρύπτει μια βασική αλήθεια: οι συντάξεις χηρείας δεν αποτελούν προνοιακό επίδομα, αλλά ασφαλιστικό δικαίωμα που προκύπτει από τις εισφορές και τον εργασιακό βίο του θανόντος ασφαλισμένου.

Η λογική ότι ένας συνταξιούχος «δεν δικαιούται δύο εθνικές συντάξεις» αντιμετωπίζει τη σύνταξη χηρείας ως μια πρόσθετη παροχή κοινωνικής πρόνοιας και όχι ως τμήμα της σύνταξης που θεμελιώθηκε από τον ασφαλισμένο που κατέβαλε εισφορές για δεκαετίες. Με αυτή τη συλλογιστική, το κράτος εμφανίζεται να αναγνωρίζει τις εισφορές όταν τις εισπράττει, αλλά να τις ξεχνά όταν έρχεται η ώρα της απόδοσης των αντίστοιχων δικαιωμάτων.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η συζήτηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στο πώς θα μειωθεί η δαπάνη και όχι στο πώς θα διασφαλιστεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για χιλιάδες χήρες και χήρους, πολλοί από τους οποίους ανήκουν στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Σε μια περίοδο εκρηκτικής ακρίβειας, αυξημένου κόστους στέγασης, ενέργειας και υγείας, η περικοπή εισοδημάτων από συντάξεις χηρείας θα οδηγήσει χιλιάδες νοικοκυριά σε ακόμη μεγαλύτερη οικονομική ασφυξία.

Το δημοσίευμα αποδέχεται επίσης αβασάνιστα ότι η εθνική σύνταξη έχει αποκλειστικά χαρακτήρα «ελάχιστου ορίου διαβίωσης». Όμως η κοινωνική ασφάλιση δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα επίδομα φτώχειας. Ο σκοπός της είναι να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση στους ασφαλισμένους και τις οικογένειές τους μετά το τέλος του εργασιακού βίου ή μετά την απώλεια ενός προστατευόμενου μέλους.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση και οι διαχρονικές πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη συνταξιοδοτική δαπάνη ως δημοσιονομικό βάρος αποφεύγουν να συζητήσουν τα πραγματικά προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος: τη μείωση των μισθών, την ελαστική εργασία, την ανεργία, τη δημογραφική κρίση και τη συρρίκνωση της ασφαλιστικής βάσης. Αντί να αναζητούνται λύσεις που θα ενισχύσουν τα έσοδα της κοινωνικής ασφάλισης, επιλέγεται ξανά ο εύκολος δρόμος των περικοπών.

Οι συντάξεις χηρείας έχουν ήδη υποστεί σημαντικές μειώσεις τα προηγούμενα χρόνια. Η περαιτέρω συρρίκνωσή τους θα αποτελέσει ένα ακόμη πλήγμα σε ανθρώπους που έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωποι με την απώλεια του συζύγου τους και με τις συνέπειες δεκαπέντε χρόνων μνημονιακών και μεταμνημονιακών περικοπών.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς θα περικοπεί η δεύτερη εθνική σύνταξη, αλλά πώς θα διασφαλιστεί ότι κανένας συνταξιούχος δεν θα οδηγείται στη φτώχεια. Και η απάντηση δεν βρίσκεται σε νέους «κόφτες», αλλά στην ενίσχυση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, στην αύξηση μισθών και συντάξεων και στην επιστροφή των απωλειών που υπέστησαν οι συνταξιούχοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.

🔗Τα Νέα των Συνταξιούχων