Grosso Pliatsikofication.10 - Όταν το πελατειακό κράτος και τα ρουσφέτια υποθηκεύουν το μόχθο συνταξιούχων και εργαζομένων
Για δεκαετίες, το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνήσεις της αστικής διαχείρισης ως η ιερή κατάκτηση της εργατικής τάξης, αλλά ως ένα απέραντο «εκλογικό πλυντήριο» και ένας «κουμπαράς» για το μεγάλο κεφάλαιο. Αντί να θωρακίσουν το δημόσιο και καθολικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και κατ’ επέκταση και των συντάξεων, οι πολιτικές ηγεσίες επέλεξαν συνειδητά να μετατρέψουν τα Ταμεία σε εργαλεία χειραγώγησης, εξαγοράς συνειδήσεων και χρηματοδότησης των «ημετέρων», οδηγώντας το ασφαλιστικό σύστημα σε μια προδιαγεγραμμένη κατάρρευση που σήμερα φορτώνεται στις πλάτες των συνταξιούχων και των μελλοντικών συνταξιούχων, των σημερινών εργαζομένων δηλαδή. Ταυτόχρονα, η σκόπιμη διατήρηση δεκάδων διάσπαρτων ταμείων για δεκαετίες επέτρεπε το βόλεμα κομματικών στρατών σε διοικητικά συμβούλια και τη διαχείριση των πόρων με απόλυτη αδιαφάνεια.
Από το Γιώργη Χρήστου*
Η βιομηχανία των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων
ως προεκλογικό φιλοδώρημα
Η πιο εξόφθαλμη μορφή πελατειακής αθλιότητας εκδηλώθηκε μέσα από τις φωτογραφικές διατάξεις που επέτρεπαν σε «εκλεκτές» ομάδες τη μαζική έξοδο στη σύνταξη σε προκλητικά μικρές ηλικίες. Ενώ ο οικοδόμος και ο αγρότης έπρεπε να μοχθούν μέχρι τα βαθιά γεράματα, οι κρατικοδίαιτοι μηχανισμοί προσέφεραν «δωράκια» με ξένα κόλλυβα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εθελούσιες έξοδοι σε μεγάλες ΔΕΚΟ, όπου εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνταν ακόμη και στα 48 τους χρόνια. Αυτή η πρακτική δεν αποτελούσε κοινωνική πολιτική, αλλά έναν κυνικό τρόπο να «αδειάσουν» θέσεις για νέους διορισμούς ψηφοφόρων, φορτώνοντας στα Ταμεία το δυσβάσταχτο βάρος συντάξεων που θα καταβάλλονταν για σαράντα χρόνια χωρίς την αντίστοιχη κάλυψη εισφορών.
Παράλληλα, η εργαλειοποίηση των αναπηρικών συντάξεων σε συγκεκριμένες εκλογικές περιφέρειες, όπου τα ποσοστά «τυφλών» ξεπερνούσαν κάθε παγκόσμιο προηγούμενο, εξευτέλισε την έννοια της πρόνοιας μετατρέποντάς την σε μέσο πολιτικής συναλλαγής.
Το πάρτι των θαλασσοδανείων
και η τραπεζική λεηλασία των αποθεματικών
Πέρα από τις ψηφοθηρικές παροχές, τα αποθεματικά των Ταμείων χρησιμοποιήθηκαν ως άτυπος εγγυητής για να στηριχθεί ένα ολόκληρο οικοσύστημα από «θαλασσοδάνεια», εξυπηρετώντας αποκλειστικά την επιχειρηματική ελίτ. Τα χρήματα από τις εισφορές των συνταξιούχων και των εργαζομένων, κατατεθειμένα υποχρεωτικά και επί δεκαετίες άτοκα στις τράπεζες, γίνονταν η «μαγιά» για να δανειοδοτούνται χρεοκοπημένα ΜΜΕ και κατασκευαστικοί όμιλοι με στενές σχέσεις με την εξουσία. Όταν αυτά τα δάνεια δεν αποπληρώνονταν, η ζημιά μετακυλιόταν στα ασφαλιστικά ταμεία.
Η περίπτωση της Τράπεζας Αττικής παραμένει εμβληματική, καθώς το ΤΣΜΕΔΕ χρησιμοποιήθηκε ως αιμοδότης για να καλυφθούν τρύπες από δάνεια που δίνονταν με πολιτικά κριτήρια, οδηγώντας στην εξαέρωση των εισφορών (χρημάτων) των ασφαλισμένων μηχανικών.
Από τον τζόγο των δομημένων ομολόγων
στη σφαγή του PSI
Η λεηλασία συνεχίστηκε με τη μετατροπή των Ταμείων σε παίκτες του χρηματιστηριακού τζόγου και θύματα των δημοσιονομικών ελιγμών. Στο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων του 2007, οι ασφαλισμένοι Ταμείων, όπως, για παράδειγμα, το ΤΕΑΔΥ, εξαπατήθηκαν προκειμένου να δικαιολογηθεί η αγορά υπερτιμημένων προϊόντων, τα οποία επί της ουσίας εξασφάλισαν τεράστιες προμήθειες σε μεσάζοντες και χρηματιστές.
Η χαριστική βολή ήρθε το 2012 με το PSI, όπου τα αποθεματικά των Ταμείων «κουρεύτηκαν» βίαια για να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα, εξαφανίζοντας πάνω από 12 δισ. ευρώ σε μία ημέρα. Αυτή η πράξη αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απαλλοτρίωση του μόχθου γενεών συνταξιούχων και εργαζομένων προς όφελος του κεφαλαίου, των δανειστών και του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Προστασία του κεφαλαίου:
εισφοροδιαφυγή και εργοδοτική αυθαιρεσία
Το πελατειακό κράτος λειτούργησε ταυτόχρονα και ως ο απόλυτος προστάτης του μεγάλου κεφαλαίου, επιδεικνύοντας προκλητική ανοχή στην εισφοροδιαφυγή. Η υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών δεν ήταν αμέλεια, αλλά συνειδητή επιλογή υποστήριξης της εργοδοτικής ασυδοσίας.
Όπως τεκμηριώνεται από τις μελέτες του ΙΝΕ ΓΣΕΕ αλλά του Παρατηρητηρίου της ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας), η υποβάθμιση των ελέγχων και η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων —ειδικά στα μεγάλα τεχνικά έργα— λειτουργούν ως μια «κρυφή επιχορήγηση» προς τους εργολάβους.
Αυτή η πολιτική οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο και συγκεκριμένα σε:
α) απώλεια εσόδων, με τη μαύρη και την υποδηλωμένη εργασία να στερούν δισεκατομμύρια από τα Ταμεία, την ώρα που το κράτος «χαρίζει» χρέη μέσω προεκλογικών ρυθμίσεων οφειλών, και β) κόστος σε αίμα, με την έλλειψη ελέγχων να οδηγεί σε ραγδαία αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.
Το ασφαλιστικό σύστημα επιβαρύνεται διπλά: χάνει τις εισφορές και ταυτόχρονα επωμίζεται το κόστος περίθαλψης και των αναπηρικών συντάξεων που προκαλεί η εγκληματική έλλειψη μέτρων ασφαλείας.
Η κοινωνική ασφάλιση ως αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα
και το πλαίσιο διεκδικήσεων της ΠΕΣΕΚ
Την στιγμή που οι συντάξεις έχουν χάσει το 40% της αγοραστικής τους δύναμης, οι πραγματικοί μισθοί έχουν καταρρεύσει κατά 25% από το 2010 και ο πληθωρισμός στα τρόφιμα ξεπερνά το 20%, η κυβέρνηση ΝΔ επιμένει προκλητικά ότι «λεφτά δεν υπάρχουν» για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους και την κοινωνία, αφήνοντας την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και την ασφάλιση στην τύχη τους. Ψεύδεται ασύστολα; Ρητορικό το ερώτημα διότι την ίδια ώρα τα κρατικά ταμεία ανοίγουν διάπλατα για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ, αποδεικνύοντας ότι οι προτεραιότητες της εξουσίας βρίσκονται μακριά από τις λαϊκές ανάγκες.
Για την ΠΕΣΕΚ, η σύνταξη δεν αποτελεί μια φιλανθρωπική «παροχή» ή ένα κρατικό επίδομα, αλλά έναν κοινωνικό μισθό που ανήκει δικαιωματικά σε όλους όσοι μόχθησαν μια ζωή, αποτελώντας την έμπρακτη απόρροια του συλλογικού δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση. Η συστηματική λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και η διαρκής συρρίκνωση των συντάξεων δεν συνιστούν απλώς ένα τεράστιο πλιάτσικο, αλλά μια κατάφωρη επίθεση στην ίδια την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης και ένα κοινωνικό έγκλημα που μας θέτει προ των ευθυνών μας: τη συλλογική αντίσταση και το διαρκή αγώνα.
Στο πλαίσιο αυτό, η ΠΕΣΕΚ συνεχίζει και κλιμακώνει τη δράση της μαζί με όλα τα συνταξιουχικά και εργατικά σωματεία, απαιτώντας την άμεση επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης/μισθού, πραγματικές αυξήσεις στο σύνολο των αποδοχών και την πλήρη αποκατάσταση των απωλειών της τελευταίας 15ετίας με την επιστροφή των κλεμμένων αποθεματικών στα ταμεία.
Το διεκδικητικό πλαίσιο περιλαμβάνει, επίσης, την ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων, όπως ο υπολογισμός της σύνταξης στον μέσο όρο της τελευταίας πενταετίας, η σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας και η εφαρμογή της αρχής «ίση σύνταξη για ίση δουλειά», παράλληλα με την κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντισυνταξιουχικών νόμων, της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης και της εισφοράς Υγείας (ΕΟΠΠΥ).
Ο αγώνας επεκτείνεται στην προάσπιση των δημόσιων αγαθών με αιτήματα για μόνιμες προσλήψεις σε υγεία, παιδεία και κοινωνική ασφάλιση, τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων —συμπεριλαμβανομένων των 36 εργαζομένων του ΕΦΚΑ— καθώς και άμεσα μέτρα ανακούφισης, όπως ο μηδενικός ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και η τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Τέλος, προτάσσει τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών, διεκδικώντας λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες αντί για εξοπλισμούς και πολέμους, απαιτώντας ταυτόχρονα τον τερματισμό που εξαπέλυσαν ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιρανικού λαού και τον τερματισμό της γενοκτονίας των λαών σε Παλαιστίνη, Υεμένη, Σουδάν και Ουκρανία, υπηρετώντας την πανανθρώπινη αξία της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αντί επιλόγου
Από τα παραπάνω, για μια ακόμη φορά, γίνεται σαφές ότι το ασφαλιστικό πρόβλημα στη χώρα μας κάθε άλλο παρά «φυσικό φαινόμενο» ή αποτέλεσμα μιας αναπόφευκτης δημογραφικής γήρανσης. Το δημιούργησαν οι πολιτικές συνειδητά όλων των κυβερνήσεων από το 1950 και μετά.
Πολιτικές επιλογές όλων των κυβερνήσεων, όπως της σημερινής κυβέρνησης Μητσοτάκη, που θέτουν τα κέρδη των τραπεζιτών, τις ανάγκες των μεγαλοεργοδοτών και τις καρέκλες των πολιτικών πάνω από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια των συνταξιούχων και των εργαζομένων.
Η ρητορική ότι το σύστημα κατέρρευσε επειδή «ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας» είναι ένα χυδαίο ψέμα που σκοπό έχει να κρύψει οι εργαζόμενοι πλήρωναν κανονικά τις εισφορές τους στα Ταμεία, τα οποία στη συνέχεια λεηλατήθηκαν.
Πέραν αυτού, μέχρι σήμερα οι συντάξεις γίνονται εμπόρευμα και εξαϋλώνται, την ώρα που οι συνταξιούχοι και συνολικότερα η κοινωνία ματώνει από το 5% του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες κα του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ τα σφαγεία.
Η «ανάσταση» της κοινωνικής ασφάλισης δεν μπορεί να έρθει μέσα από νέες περικοπές ή την ιδιωτικοποίηση. Απαιτεί τη συνολική ανατροπή της πελατειακής και νεοφιλελεύθερης λογικής. Την επιστροφή των κλαπέντων αποθεματικών, με την παράλληλη αποκατάσταση και διεύρυνση των δικαιωμάτων που υφαρπάχθηκαν. Την οικοδόμηση ενός συστήματος που θα υπηρετεί αποκλειστικά εκείνους που παράγουν τον πλούτο της χώρας.
*γραφείο Τύπου ΠΕΣΕΚ
👉Εδώ για το κείμενο σε μορφή pdf.
👉Διαβάστε επίσης:
▬Grosso Pliatsikofication.8 - Όταν οι συντάξεις γίνονται εμπόρευμα: η διεθνής εμπειρία ως προειδοποίηση και όχι σαν «μεταρρυθμιστικό» εγχειρίδιο
▬Grosso Pliatsikofication.6 - Δημογραφικό: Γηράσκω αεί εργαζόμενος και εκμεταλλευόμενος, τελικώς
▬Grosso Pliatsikofication.5 - Τα σκας χοντρά, γίνεσαι «χορηγός» των σφαγείων του, για να είσαι το καλό παιδί του ΝΑΤΟ
▬Grosso Pliatsikofication.4 - Η ιστορία και η κατάργηση των Δώρων στην Ελλάδα. Οι δράσεις της ΠΕΣΕΚ και οι πρωτοβουλίες για επαναφορά τους
▬Grosso Pliatsikofication.3 - Σύντομο ιστορικό για το διαχρονικό πλιάτσικο σε ασφαλιστικά ταμεία και συντάξεις
▬Grosso Pliatsikofication.2 - Τι έχουν χάσει οι συνταξιούχοι από το 2010 μέχρι σήμερα; Αναλυτικά στοιχεία, πίνακας
▬Grosso Pliatsikofication.1 - Η σφραγίδα μιας εποχής όπου ασφάλιση και συντάξεις μετατράπηκαν σε πεδίο λεηλασίας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου