『Grosso Pliatsikofication.5』Τα σκας χοντρά, γίνεσαι «χορηγός» των σφαγείων του, για να είσαι το καλό παιδί του ΝΑΤΟ
Από το Γιώργη Χρήστου
γραφείο Τύπου ΠΕΣΕΚ
Στο δημόσιο διάλογο, μιλάμε για κρατικό προϋπολογισμό και για δισεκατομμύρια ως να είναι μια αφηρημένη έννοια, απρόσωπη και μακρινή, σαν να είναι απλώς αριθμοί σε έναν πίνακα. Σαν να μην αφορούν σε ανθρώπους και στο βιοτικό επίπεδο συνταξιούχων, εργαζομένων, εκπαιδευτικών, γιατρών, εργατών, ναυτών, αγροτών, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών και προσφύγων. Σαν να μην αφορούν την ευμάρεια του λαού.
Παράδειγμα; Ο «χορός» των δισεκατομμυρίων που δίνει η Ελλάδα -από τις χώρες με τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ παγκοσμίως- για στρατιωτικούς εξοπλισμούς εδώ και δεκαετίεςγια την «άμυνα» του ΝΑΤΟ. Το γεγονός οδήγησε στο να αποκτήσει η χώρα μας το παρωνύμιο «το πιο καλό παιδί του ΝΑΤΟ». Κι αυτό δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά συγκεκριμένο:
Τα «σκας» αδρά, πληρώνεις πολλά δισεκατομμύρια το χρόνο εις βάρος των πολιτών σου και της κοινωνίας που φτωχοποιείς βιαίως. Γίνεσαι «χορηγός » γενοκτονιών, όπως του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ, και πολέμων «για να σκοτώνονται οι λαοί για τ΄ αφέντη το ψωμί».
Αυτά για το ΝΑΤΟ. Διότι την ίδια στιγμή η παιδεία, η υγεία, η πρόνοια, η κοινωνική ασφάλιση συμπιέζονται από χρόνια υποχρηματοδότηση και ελλείψεις προσωπικού, με αποτέλεσμα την εμπορευματοποίησή τους ή την ιδιωτικοποίησή τους και φυσικά τις περικοπές των συντάξεων, το επιπλέον κόστος για τα φάρμακά του που πρέπει να δώσει ένας συνταξιούχος και όχι μόνον κ.λπ. Αυτή η ανισορροπία δεν είναι «φυσικό φαινόμενο». Είναι πολιτική, ταξική επιλογή!
Τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, βασισμένα στην έρευνα του SIPRI, δείχνουν ότι από το 2006 ως σήμερα οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας κινούνται συστηματικά σε πολύ πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, συχνά γύρω στο 2,5%–3% του ΑΕΠ, όταν άλλες χώρες κρατούν χαμηλότερα ποσοστά. Παράλληλα, η γενική εικόνα που καταγράφει το SIPRI είναι ότι οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύθηκαν την τελευταία δεκαετία, με συνεχείς αυξήσεις κάθε χρόνο και νέο ρεκόρ το 2024, κάτι που επηρέασε ιδιαίτερα τις χώρες του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.
Μετά το 2014, το ΝΑΤΟ έβαλε επίσημο στόχο τα κράτη-μέλη να δαπανούν τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ για άμυνα. Το 2024, σε ομιλία του στο Βερολίνο, ο γενικός γραμματέας της Βορειατλαντικής Συμμαχίας, Μάρκ Ρούτε, δείχνει το... δρόμο του μέλλοντος, ουσιαστικά καλώντας τα κράτη-μέλη να αυξήσουν τις δαπάνες για το ΝΑΤΟ.
Κατά μέσο όρο, οι ευρωπαϊκές χώρες «δαπανούν εύκολα έως και το ένα τέταρτο του εθνικού τους εισοδήματος για συντάξεις, υγεία και συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Εμείς χρειαζόμαστε ένα μικρό μέρος αυτών των χρημάτων για να κάνουμε την άμυνά μας», είπε και έκλεισε το μάτι στους ευρωπαίους ηγέτες λέγοντας πως «η ιεράρχηση της άμυνας απαιτεί πολιτική ηγεσία». Για αυτό και «πείτε στις τράπεζες και τα συνταξιοδοτικά σας ταμεία ότι είναι απλά απαράδεκτο να αρνούνται να επενδύσουν στην αμυντική βιομηχανία».
Η Ελλάδα, πάντως, δεν ανησύχησε διότι όχι μόνο πιάνει το στόχο του 2%, αλλά συχνά τον ξεπερνά, γεγονός που εμφανίζεται σε διεθνείς συγκρίσεις ως «υπευθυνότητα» στον επιμερισμό του βάρους (βλ. SIPRI). Άλλωστε, το έχει πει και με στόμφο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόμενος στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον περασμένο καλοκαίρι: «Η χώρα δαπανά πάνω από το 3% στην άμυνά της και έχουμε υπερβεί το όριο του 2%. Ακόμα και τη δύσκολη περίοδο της χρηματοοικονομικής κρίσης», ανέφερε και ανακοίνωσε «την πρόθεση της κυβέρνησης η χώρα να δαπανήσει 25 δισ. ευρώ την επόμενη δωδεκαετία για την "άμυνά" της».
Τι αποκαλύπτεται, όμως, όταν τα ποσά για τις στρατιωτικές δαπάνες «μεταφράζονται» σε συντάξεις, μισθούς, σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές ανάγκες; Η «πρωταθλήτρια του ψεύδους» την τελευταία επταετία, η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία ισχυρίζεται πως δεν έχει «λεφτόδεντρα» για επαναφορά του 13ης-14ης σύνταξης/μισθού, πραγματικές αυξήσεις στις συντάξεις και τους μισθούς, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού και μονιμοποίηση συμβασιούχων στον ΕΦΚΑ, στην παιδεία, στην υγεία και σε όλο το Δημόσιο.
Αυτά για το ΝΑΤΟ. Διότι την ίδια στιγμή η παιδεία, η υγεία, η πρόνοια, η κοινωνική ασφάλιση συμπιέζονται από χρόνια υποχρηματοδότηση και ελλείψεις προσωπικού, με αποτέλεσμα την εμπορευματοποίησή τους ή την ιδιωτικοποίησή τους και φυσικά τις περικοπές των συντάξεων, το επιπλέον κόστος για τα φάρμακά του που πρέπει να δώσει ένας συνταξιούχος και όχι μόνον κ.λπ. Αυτή η ανισορροπία δεν είναι «φυσικό φαινόμενο». Είναι πολιτική, ταξική επιλογή!
Τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, βασισμένα στην έρευνα του SIPRI, δείχνουν ότι από το 2006 ως σήμερα οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας κινούνται συστηματικά σε πολύ πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, συχνά γύρω στο 2,5%–3% του ΑΕΠ, όταν άλλες χώρες κρατούν χαμηλότερα ποσοστά. Παράλληλα, η γενική εικόνα που καταγράφει το SIPRI είναι ότι οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύθηκαν την τελευταία δεκαετία, με συνεχείς αυξήσεις κάθε χρόνο και νέο ρεκόρ το 2024, κάτι που επηρέασε ιδιαίτερα τις χώρες του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.
Μετά το 2014, το ΝΑΤΟ έβαλε επίσημο στόχο τα κράτη-μέλη να δαπανούν τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ για άμυνα. Το 2024, σε ομιλία του στο Βερολίνο, ο γενικός γραμματέας της Βορειατλαντικής Συμμαχίας, Μάρκ Ρούτε, δείχνει το... δρόμο του μέλλοντος, ουσιαστικά καλώντας τα κράτη-μέλη να αυξήσουν τις δαπάνες για το ΝΑΤΟ.
Κατά μέσο όρο, οι ευρωπαϊκές χώρες «δαπανούν εύκολα έως και το ένα τέταρτο του εθνικού τους εισοδήματος για συντάξεις, υγεία και συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Εμείς χρειαζόμαστε ένα μικρό μέρος αυτών των χρημάτων για να κάνουμε την άμυνά μας», είπε και έκλεισε το μάτι στους ευρωπαίους ηγέτες λέγοντας πως «η ιεράρχηση της άμυνας απαιτεί πολιτική ηγεσία». Για αυτό και «πείτε στις τράπεζες και τα συνταξιοδοτικά σας ταμεία ότι είναι απλά απαράδεκτο να αρνούνται να επενδύσουν στην αμυντική βιομηχανία».
Η Ελλάδα, πάντως, δεν ανησύχησε διότι όχι μόνο πιάνει το στόχο του 2%, αλλά συχνά τον ξεπερνά, γεγονός που εμφανίζεται σε διεθνείς συγκρίσεις ως «υπευθυνότητα» στον επιμερισμό του βάρους (βλ. SIPRI). Άλλωστε, το έχει πει και με στόμφο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόμενος στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον περασμένο καλοκαίρι: «Η χώρα δαπανά πάνω από το 3% στην άμυνά της και έχουμε υπερβεί το όριο του 2%. Ακόμα και τη δύσκολη περίοδο της χρηματοοικονομικής κρίσης», ανέφερε και ανακοίνωσε «την πρόθεση της κυβέρνησης η χώρα να δαπανήσει 25 δισ. ευρώ την επόμενη δωδεκαετία για την "άμυνά" της».
Τι αποκαλύπτεται, όμως, όταν τα ποσά για τις στρατιωτικές δαπάνες «μεταφράζονται» σε συντάξεις, μισθούς, σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές ανάγκες; Η «πρωταθλήτρια του ψεύδους» την τελευταία επταετία, η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία ισχυρίζεται πως δεν έχει «λεφτόδεντρα» για επαναφορά του 13ης-14ης σύνταξης/μισθού, πραγματικές αυξήσεις στις συντάξεις και τους μισθούς, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού και μονιμοποίηση συμβασιούχων στον ΕΦΚΑ, στην παιδεία, στην υγεία και σε όλο το Δημόσιο.
Με τέτοια οικονομικά μεγέθη, όπως αποδεικνύεται από τη έρευνά μας, μπορείς να έχεις έναν «κορμό» χιλιάδων μόνιμων υπαλλήλων, από την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, την ασφάλιση μέχρι και την εφορία, τις περιφέρειες και τους δήμους και να τον χρηματοδοτείς σταθερά. Όπως επίσης και τους αναγκαίους μόνιμους υπαλλήλους που χρειάζονται για να απονέμονται οι συντάξεις στην ώρα τους και να αποφεύγονται τα τραγικά λάθη των ιδιωτών. Θα είχες μόνιμους και όχι νομάδες εκπαιδευτικούς, γιατρούς, νοσηλευτές, σύγχρονα σχολικά κτήρια αλλά και νοσοκομεία κ.λπ. (εδώ η συνέχεια).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου