Grosso Pliatsikofication.9 - Οι συνταξιούχοι σε μόνιμο μνημόνιο. Αφορμή η πανσυνταξιουχική συγκέντρωση στο Σύνταγμα (20/3)

Η περίοδος των μνημονίων υπήρξε μια από τις πιο βίαιες ταξικές αναδιαρθρώσεις της μεταπολίτευσης. Οι συνταξιούχοι, άνθρωποι που δούλεψαν δεκαετίες, μετατράπηκαν σε εύκολο στόχο μιας πολιτικής που δεν είχε ως στόχο τη «σωτηρία της χώρας», αλλά τη διάσωση τραπεζών, δανειστών και του πολιτικού προσωπικού που υπηρέτησε αυτή τη στρατηγική. Από το 2010 και μετά, οι συντάξεις έγιναν το πρώτο και πιο εύκολο πεδίο λεηλασίας. Οι περικοπές δεν ήταν ούτε προσωρινές ούτε αναγκαίες· ήταν πολιτικές επιλογές που χτύπησαν τους πιο ευάλωτους, αυτούς που δεν μπορούσαν να απεργήσουν, να κλείσουν δρόμους, να πιέσουν με την ίδια δύναμη.

Από το Γιώργη Χρήστου*

Οι απώλειες είναι τεράστιες και μετρημένες. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες μελέτες, η μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης την περίοδο 2010–2022 ανέρχεται στα 90 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε άμεση απώλεια εισοδήματος για τους συνταξιούχους. Όταν συνυπολογιστούν όλες οι μνημονιακές παρεμβάσεις, οι καταργήσεις δώρων, οι περικοπές σε κύριες και επικουρικές, οι αυξημένες εισφορές υγείας, η κατάργηση κοινωνικών πόρων και η λεηλασία - το «grosso pliatsikofication»- των αποθεματικών των Ταμείων, οι συνολικές απώλειες φτάνουν τα 160 δισ. ευρώ μέχρι το 2025, δηλαδή ποσό που κάθε μήνα αυξάνεται.

Δεν πρόκειται για τη μεγαλύτερη αφαίμαξη κοινωνικής ομάδας στη μεταπολίτευση, μια συστηματική μεταφορά πόρων από τους ανθρώπους της δουλειάς προς το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Ρητορική η ερώτηση.

Η φτωχοποίηση δεν έγινε με μία κίνηση. Έγινε με μια αλληλουχία 23 διαδοχικών «ψαλιδιών»: Η αρχή έγινε με την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, ένα πλήγμα που εξαφάνισε δύο ολόκληρους μισθούς το χρόνο. Ακολούθησαν οι μειώσεις 6%–10% για όσους ήταν κάτω των 60, οι οριζόντιες περικοπές σε κύριες και επικουρικές, οι μειώσεις στα μερίσματα του ΜΤΠΥ, η αύξηση των εισφορών υγείας, η επιβολή της εισφοράς αλληλεγγύης, η κατάργηση κοινωνικών πόρων που ενίσχυαν τα Ταμεία, και το δεκαετές πάγωμα των συντάξεων που διέλυσε την αγοραστική δύναμή μας.

Κάθε κυβέρνηση υποσχόταν ότι «αυτή θα είναι η τελευταία φορά». Και κάθε φορά ερχόταν η επόμενη. Η συνταξιοδοτική δαπάνη συρρικνώθηκε. Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν κατέρρευσαν από μόνα τους. Τα κατέρρευσαν.

Για παράδειγμα, το PSI εξαΰλωσε αποθεματικά δεκαετιών, η ανεργία και η μαύρη εργασία μείωσαν δραματικά τις εισφορές, οι εργοδοτικές εισφορές συρρικνώθηκαν, η κρατική χρηματοδότηση μειώθηκε συστηματικά και οι κοινωνικοί πόροι καταργήθηκαν.

Οι (μετα)μνημονιακές κυβερνήσεις, πρώτα αποδυνάμωσαν τα Ταμεία, και συνεχίζουν να τα αποδυναμώνουν, όπως η σημερινή της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, και μετά τα εμφάνισαν ότι «δεν είναι βιώσιμα». Η ευθύνη μεταφέρθηκε στους συνταξιούχους, ενώ οι πραγματικοί υπαίτιοι —οι κυβερνήσεις και οι δανειστές— έμειναν στο απυρόβλητο.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι συνταξιούχοι ζουν σε ένα μόνιμο μνημόνιο. Παρά τις κυβερνητικές θριαμβολογίες για «αυξήσεις», η πραγματικότητα είναι ότι οι αναπροσαρμογές δεν καλύπτουν ούτε τον επίσημο πληθωρισμό. Τα αναδρομικά δίνονται με το σταγονόμετρο.

Η ακρίβεια που θεριεύει εξανεμίζει τις νέες αυξήσεις και οι νέες απώλειες συνεχίζονται σαν να μην τελείωσαν ποτέ τα μνημόνια. Όπως έχει καταγραφεί, υπάρχουν σήμερα άλλες είκοσι νέες «πληγές» που επιβαρύνουν τους συνταξιούχους, από καθυστερήσεις μέχρι μειώσεις αγοραστικής δύναμης. 

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η διαδικασία απονομής σύνταξης έχει μετατραπεί σε Γολγοθά. Οι άνθρωποι περιμένουν μήνες ή ακόμα και χρόνια για να πάρουν αυτό που δικαιούνται. Τα Ταμεία είναι υποστελεχωμένα.

Η ΠΕΣΕΚ έχει ζητήσει τη μονιμοποίηση των 36 απαραίτητων και έμπειρων συμβασιούχων του ΕΦΚΑ και μέχρι σήμερα η κυβέρνηση τους κρατά σε ομηρία.

Οι εγκύκλιοι αλληλοσυγκρούονται. Τα ηλεκτρονικά συστήματα μπλοκάρουν και οι πολίτες αναγκάζονται να πληρώνουν λογιστές και δικηγόρους για να κάνουν τη δουλειά του κράτους.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μιλά για «ψηφιακό άλμα» και «επιτάχυνση». Ο εμπαιγμός είναι συνεχής και απροκάλυπτος. Η πολιτική ρητορική είναι προσβλητική: «Δεν υπάρχουν λεφτά» — αλλά υπάρχουν για φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, για την «άμυνα», τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε., το Ισραήλ για τους πολεμικούς τους σχεδιασμούς και τις γενοκτονίες. «Οι συνταξιούχοι πήραν αυξήσεις» — ενώ οι πραγματικές αποδοχές μειώνονται. «Το ασφαλιστικό σώθηκε» — ενώ η νέα γενιά πληρώνει περισσότερα για να πάρει λιγότερα, καταδικάζεται στην κεφαλαιοποιητική-ιδιωτική ασφάλιση, όπου τζογάρονται οι εισφορές της.

Η στρατηγική είναι ξεκάθαρη: να συνηθίσουμε στη φτώχεια ως κανονικότητα, να θεωρήσουμε την αξιοπρέπεια πολυτέλεια και τη δικαιοσύνη κόστος.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ΠΕΣΕΚ επιμένει να μιλά καθαρά, ταξικά και αταλάντευτα. Υπενθυμίζει ότι οι συνταξιούχοι δεν είναι «κόστος», αλλά άνθρωποι που δούλεψαν μια ζωή και δικαιούνται αξιοπρέπεια και απαιτεί τον τερματισμό της πολιτικής κοροϊδίας που παρουσιάζει ως «αύξηση» ό,τι εξαφανίζεται από την προσωπική διαφορά.

Σταθερά, με τους υπόλοιπους συνταξιούχους, διεκδικεί: Άμεση επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης/μισθού. Πραγματικές αυξήσεις στις συντάξεις στο σύνολο των συντάξιμων αποδοχών. Αποκατάσταση των απωλειών της τελευταίας 15ετίας. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα κλεμμένα. Άμεση καταβολή των αναδρομικών του 11μήνου σε όλους. Υπολογισμό απονομής της σύνταξης στο μέσο όρο της τελευταίας πενταετίας του συντάξιμου μισθού. Ίση σύνταξη για ίση δουλειά για όλους. Σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας. Κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης. Κατάργηση της εισφοράς για την Υγεία (ΕΟΠΠΥ). Κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντισυνταξιουχικών νόμων καθώς και των εφαρμοστικών τους εγκυκλίων.

Επίσης, μόνιμες προσλήψεις σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, συμπεριλαμβανομένων των 36 -εν ομηρία- εργαζομένων του ΕΦΚΑ. Μηδενικό ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης. Τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμας. Φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών. Κοινωνικό τουρισμό για όλους. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για εξοπλισμούς, γενοκτονίες και πολέμους

Η ΠΕΣΕΚ δεν μιλά με όρους διαχείρισης. Μιλά με όρους δικαιοσύνης. Και υπενθυμίζει ότι ο αγώνας των συνταξιούχων δεν είναι συντεχνιακός· είναι κοινωνικός. Είναι αγώνας για το δικαίωμα να ζούμε με αξιοπρέπεια, όχι με ψίχουλα. Είναι αγώνας για να μην περάσει η ιδέα ότι η φτώχεια είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αγώνας για να μην ξεχαστεί ότι η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα, όχι χάρη.

Στο πλαίσιο αυτό, η ΠΕΣΕΚ καλεί όλους τους συνταξιούχους εκπαιδευτικούς να δώσουν δυναμικό «παρών» και να ενισχύσουν το μπλοκ της, την Παρασκευή 20 Μάρτη 2026, και ώρα 12μ., στο πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων στο Σύνταγμα που διοργανώνουν οι Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις καθώς και στην πορεία που θα ακολουθήσει προς το Μέγαρο Μαξίμου (αναλυτικότερα το κάλεσμα της ΠΕΣΕΚ εδώ).

*γραφείο Τύπου ΠΕΣΕΚ

👉Εδώ για να κατεβάσετε το Grosso Pliatsikofication.9 σε μορφή pdf.