🕚07ΜΑΡ26: Κάλεσμα Παραρτήματος Βοιωτίας στην κινητοποίηση για τη διάσωση της Αρβανίτσας
Kινητοποίηση για τη διάσωση της Αρβανίτσας, «το εμβληματικό τοπίο της οποίας απειλείται με "αιολική περικύκλωση", μέσω ενός έργου που έχει λάβει περιβαλλοντική αδειοδότηση και για το οποίο ελλοχεύει άμεσος κίνδυνος έκδοσης άδειας εγκατάστασης», διοργανώνει το Σάββατο 7 Μάρτη 2026 και ώρα 11πμ. στην κεντρική πλατεία της Λιβαδειάς, ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Βοιωτίας, στον οποίο συμμετέχει και το Παράρτημα Βοιωτίας της ΠΕΣΕΚ. Η κινητοποίηση αποτελεί της συνέχειας σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του περασμένου μήνα στην Αλίαρτο, σύσκεψη που είχε ως επίκεντρο «την ενεργειακή "επέλαση" στη Βοιωτία, η οποία έχει οδηγήσει σε μια τεράστια υπερσυγκέντρωση ενεργειακών δραστηριοτήτων».
Στη σύσκεψη, αποφασίστηκε να υπάρξει ένας ευρύς συντονισμός, ενώ εγκρίθηκε και σχετικό ψήφισμα, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται το αίτημα για την απαγόρευση υποβολής αιτημάτων και υλοποίησης νέων έργων ΑΠΕ, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και των έργων διασύνδεσης σε υποσταθμούς, στα όρια της περιφέρειας Στερεάς, σε οποιοδήποτε στάδιο της αδειοδοτικής διαδικασίας κι αν βρίσκονται, με ειδική νομοθετική ρύθμιση, κατά το πρότυπο της ρύθμισης για τα «απάτητα» βουνά. Άρρηκτα συνδεδεμένο είναι και το αίτημα για αποκλεισμό οποιασδήποτε απόπειρας κατασκευής νέας(ων) μονάδας(ων) φυσικού αερίου στη Στερεά.
Ακολουθεί αναλυτικά το κάλεσμα και το ψήφισμα, που συνυπογράφει το Παράρτημα Βοιωτίας της ΠΕΣΕΚ.
ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ |
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει πάψει να είναι το κοινό μας «μυστικό»: ο Ελικώνας, ένα βουνό φορέας αρχαίων μύθων, αλλά και σημείο αναφοράς των σύγχρονων αγώνων των κατοίκων της περιοχής για επιβίωση και προκοπή, κοντεύει να γίνει μια πρωτότυπη βιομηχανική ζώνη, με αναρίθμητες ανεμογεννήτριες, υποσταθμούς, σταθμούς αποθήκευσης με μπαταρίες και αντλησιοταμίευση. Εκατοντάδες χιλιόμετρα καλωδίων οδεύουν υπέργεια και υπόγεια, οργώνοντας βοσκοτόπια, δασικές εκτάσεις και το οδικό δίκτυο. Τσιμεντάδικα στήνονται αυθαίρετα, για να μπορέσουν οι εταιρείες, εύκολα και φθηνά, να δημιουργήσουν τις τσιμεντένιες βάσεις εκατοντάδων κυβικών μέτρων, που θα στηρίξουν ανεμογεννήτριες, ύψους 150 - 200 μέτρων. Εκεί που κάποτε κυριαρχούσε ο έλατος, το πεύκο και το ντούσκο, τώρα τον τόνο δίνουν τα σύγχρονα «μνημεία» του πολιτισμού μας. H σταδιακή, βαθιά και μη αναστρέψιμη καταστροφή του οικοσυστήματος του Ελικώνα είναι ορατή στον καθένα.
Αν και έχει καταληφθεί μεγάλο μέρος των κορυφών (Τσίβερι, Καλύβα, Καραμούντζι, Άσπρο Κούτσουρο, Περδικοβούνι, Χούνη, Κορυφή, Ζαγαράς, Ταράτσα, Πουρνάρι, Ροΐτσι, Πευκιάς, Μελίσσι κ.ά) η μανία των εργολάβων δε λέει να σταματήσει. Η Παλιοβούνα και η Μεγάλη Λούτσα (για τρίτη συνεχόμενη φορά) παραμένουν στο στόχαστρο. Τώρα, όμως, η θηλειά πάει να πνίξει και την Αρβανίτσα. Μόλις πριν από τρεις μήνες, πήρε περιβαλλοντική αδειοδότηση ένα νέο έργο, με πέντε ανεμογεννήτριες περιμετρικά της λάκκας της Αρβανίτσας και άλλη μία στα όρια του οικισμού της Αγίας Άννας, όλες με ισχύ 4,8 MW και συνολικό ύψος 191,5 μέτρα. Με τον τρόπο αυτό δεν απαξιώνεται μόνο ένα μοναδικό φυσικό οικοσύστημα, χτυπιέται το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό υπόβαθρο μιας ολόκληρης περιοχής. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να το δεχτούμε! |
Πλέον, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι στα μέρη μας προσπαθούν να επιβάλλουν μια -στα λόγια- «πράσινη ανάπτυξη», που τη βλέπουμε μόνο στα κέρδη των εταιρειών. Είναι μια ανάπτυξη που δεν ονειρευτήκαμε και ποτέ δεν επιδιώξαμε, γιατί δε σχετίζεται με τις πραγματικές ανάγκες του τόπου και των ανθρώπων του. Στην αρχή, το κράτος και οι εταιρείες, υποσχέθηκαν δουλειές, φθηνό ρεύμα, ασφάλεια στο ηλεκτρικό σύστημα και σωτηρία του πλανήτη από την κλιματική κρίση. Τώρα, όμως, έχουμε καταλάβει ότι όλα αυτά δεν είναι αλήθεια: οι φυσικές καταστροφές (φωτιές, πλημμύρες) πληθαίνουν, οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν πάει στα ύψη, μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας προορίζονται για εξαγωγή ή πάνε τελείως χαμένες, χρήσιμες και παραγωγικές δουλειές χάνονται σε σχέση με τις ελάχιστες προσωρινές που δημιουργούνται. Με άλλα λόγια, οι εταιρείες πλουτίζουν, την ίδια ώρα που η τοπική κοινωνία χάνει, σε όλα τα επίπεδα.
ΚΑΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΣΕ ΒΟΙΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΑ
Πριν λίγες μέρες (8/2/2026), σε σύσκεψη φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών απ’ όλη τη Βοιωτία, που πραγματοποιήθηκε στην Αλίαρτο, αποφασίσαμε να δράσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ σε αυτήν την ενεργειακή «επέλαση». Απαιτούμε, την απαγόρευση οποιασδήποτε νέας ενεργειακής δραστηριότητας βιομηχανικού τύπου στη Βοιωτία και σε ολόκληρη την Περιφέρεια Στερεάς, με νομοθετική ρύθμιση. Ο αγώνας για τη σωτηρία της Αρβανίτσας είναι κομμάτι αυτής της συνολικής προσπάθειας και θα τον δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
|
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
(ΑΛΙΑΡΤΟΣ, 8/2/2026)
Εδώ και πάνω από 20 χρόνια, στη Βοιωτία, τη Νότια Εύβοια και τις άλλες περιοχές της Στερεάς, βιώνουμε μια ριζική «μετάλλαξη» σε περιβαλλοντικό, κοινωνικό και παραγωγικό – οικονομικό επίπεδο.
λόγος είναι ότι οι περιοχές μαςέχουν δεχθεί, κατά προτεραιότητα, τις συνέπειες τωνριζικών αλλαγών, που έχουν συντελεστεί στον τομέα της ενέργειας, αφού είναι δίπλα στην Αττική και στους μεγάλους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας και, ταυτόχρονα, διασχίζονται από το κεντρικό οδικό δίκτυο και τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου.
Η ενεργειακή «μονοκαλλιέργεια» δεσπόζει, με τα ποσά που έχουν επενδυθεί σε αυτήν να είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερα από αυτά που έχουνεπενδυθεί σε οποιαδήποτε άλλη παραγωγική – οικονομική δραστηριότητα στην Περιφέρειά μας. Και, μάλιστα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή προσδοκία για αύξηση του πραγματικού εισοδήματος των εργαζομένων, σε βάθος χρόνου, παρά μόνο εκείνης της μερίδας των πιο επιθετικών επενδυτών, που ποντάρουν στο γρήγορο και εύκολο κέρδος. Την ίδια στιγμή, οι απασχολούμενοι στην πρωτογενή παραγωγή δίνουν αγώνα επιβίωσης, ενώ σε κατάσταση στασιμότητας είναι οι χαμηλής όχλησης και οι άλλες ήπιες οικονομικές δραστηριότητες. Τα χωριά μας μαραζώνουν και η κατάσταση ευημερίας, που μας υπόσχονταν, παραμένει «όνειρο θερινής νυχτός».
Βοιωτία - Στερεά: μια υπερκορεσμένη από ενεργειακές δραστηριότητες περιοχή
Ειδικότερα, η Βοιωτία και η Εύβοια, που στο παρελθόν επιλέχθηκαν να φιλοξενήσουν ακόμη και μονάδες με καύσιμο κάρβουνο (λιθάνθρακα), μετατράπηκαν με ταχύτατο ρυθμό στο νέο ενεργειακό κέντρο φυσικού αερίου της χώρας (με 7 εργοστάσια, ήδη, σε λειτουργία). Οι μονάδες αυτές, το 2025, «έδωσαν» το 46,74% της πανελλαδικής παραγωγής ηλ. ενέργειας, από μονάδες αυτού του τύπου.
Σα να μην έφτανε αυτό, η Στερεά στο σύνολό της έχει τη -μακράν- μεγαλύτερη συγκέντρωση βιομηχανικών αιολικών και φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων, αφού «φιλοξενεί» το 43,3% της πανελλαδικής ισχύος των ανεμογεννητριών που έχουν εγκατασταθεί και κοντά στο 20% αυτής των φωτοβολταϊκών. Ταυτόχρονα, σε αναμονή περιβαλλοντικής αδειοδότησης και εγκατάστασης, βρίσκεται ένας πολλαπλάσιος αριθμός νέων έργων, συμπεριλαμβανομένων έργων αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας -ακόμη και έργων αντλησιοταμίευσης σε άνυδρες περιοχές-, πλωτών φωτοβολταϊκών στον Κορινθιακό και τον Ευβοϊκό κόλπο, υδροηλεκτρικών έργων, υποσταθμών και γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Από αυτήν την ενεργειακή «επέλαση», μόνο καλό δεν είδε η Βοιωτία και η Στερεά. Αντίθετα, γέμισε νέες πληγές, ιδιαίτερα αισθητές στους βιομηχανικούς πόλους της Αντίκυρας, της Θίσβης, της Θήβας και του Αλιβερίου και, φυσικά, στους κεντρικούς ορεινούς όγκους, από την Καρυστία μέχρι τα Βαρδούσια και τα Άγραφα και από τον Κιθαιρώνα μέχρι την Οίτη, που υφίστανται ακραία λεηλασία. Οι τοπικές κοινωνίες, αντί για το δημόσιο όφελος, αυτό που βιώνουν είναι την αχόρταγη διάθεση των εταιρειών για το μέγιστο κέρδος. Όσοι/ες περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα κοπάσει αυτή η θύελλα, διαπιστώνουν με τρόμο ότι αυτά που έρχονται είναι δυο και τρεις φορές περισσότερα από αυτά που έχουν γίνει και ότι αποτελεί ψευδαίσθηση η προσδοκία ότι το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί με καλύτερες χωροθετήσεις, σε ένα τοπίο όπου δεν υπάρχει σπιθαμή εδάφους που να μην έχει «στοχοποιηθεί».
Όλα αυτά σηματοδοτούν μια -χωρίς προηγούμενο- απώλεια οικοσυστημάτων, δραστική μείωση της βιοποικιλότητας και μια επιχείρηση αρπαγής δημόσιας γης, με τους κατοίκους της περιοχής να αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι και να καλούνται να ζήσουν και να δημιουργήσουν στα «κενά» που αφήνει η ανεξέλεγκτη βιομηχανική δραστηριότητα, ιδιαίτερα αυτή στον τομέα της ενέργειας.
Πόσα ακόμη ψέματα θα ανεχτούμε;
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν έρθει τα πάνω κάτω στον τομέα της ενέργειας. Μας έλεγαν ότι αυτό γίνεται για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, για τον περιορισμό των ορυκτών καυσίμων και την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής και για να έχουμε φθηνό ρεύμα. Κι όλα αυτά επενδύθηκαν με τις στάμπες της «πράσινης» ανάπτυξης και της «πράσινης» μετάβασης. Μόνο που αποδείχθηκαν ψέματα: οι ενεργειακές ανάγκες της χώρας υπερκαλύπτονται, η χώρα χαρακτηρίστηκε καθαρά εξαγωγική το 2025, τα ορυκτά καύσιμα κυριαρχούν, η κλιματική κρίση παραμένει μείζον πρόβλημα, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας έχουν πάει στα ύψη και η ενεργειακή φτώχεια μεγαλώνει. Οτιδήποτε θυμίζει πραγματικό πράσινο βάλλεται και καταστρέφεται. Και, όμως, η ενεργειακή «λαίλαπα» συνεχίζεται, χωρίς σταματημό.
Ξέρουμε ότι οι πολιτικές για την ενέργεια είναι ένα σύνθετο ζήτημα, για το οποίο υπάρχουν πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις. Απ’ όποια σκοπιά, όμως, κι αν ειδωθεί, δεν μπορεί να μην αναγνωριστεί ότι το οικονομικό – κερδοσκοπικό κίνητρο έχει υπερισχύσει του περιβαλλοντικού – κοινωνικού. Η ενέργεια έχει μετατραπεί σε ένα τυπικό εμπορικό προϊόν, ωςαποτέλεσμα της ακόρεστης επιδίωξης του κέρδους, που δημιουργεί και συντηρεί μια αλματώδη αύξηση της ζήτησης ενέργειας, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα σε νέες τεράστιες ενεργειακές υποδομές, σε κατασπατάληση όλων των διαθέσιμων φυσικών πόρων και σε δημιουργία νέων περιβαλλοντικών και κοινωνικών πληγών μεγάλης κλίμακας. Κάτι δεν πάει καλά, λοιπόν, και πρέπει να αλλάξει, τόσο σε κεντρικό, όσο και σε περιφερειακό – τοπικό επίπεδο.
Κανένα νέο αίτημα και έργο ΑΠΕ, καμία νέα μονάδα φυσικού αερίου στη Στερεά
Μιλώντας, ειδικότερα, για τη Στερεά, δηλώνουμε την πρόθεσή μας να αναβαθμίσουμε κοινωνικά και πολιτικά τους αγώνες μας, για να μπει οριστικό τέλος στην ασύδοτη δράση των ενεργειακών ομίλων. Μέχρι τώρα, οι τοπικές κοινωνίες έδιναν και δίνουν έναν ασύμμετρο αγώνα, για να αποτρέψουν την υλοποίηση συγκεκριμένων έργων. Πολλοί αλλά αδύναμοι, απέναντι σε λίγους και πανίσχυρους. Πεισμένοι και θυμωμένοι, αλλά αφόρητα πιεσμένοι από τα πολλαπλά βάρη της καθημερινότητάς μας. Τώρα είναι η στιγμή, που ένα παλιότερο αίτημά μας έχει γίνει υπερώριμο και μπορεί να γίνει ο συνεκτικός ιστός όλων των επιμέρους αγώνων που δίνονται και θα δοθούν, πάντα στο πλαίσιο της αντίθεσής μας στη γενικότερη ενεργειακή πολιτική και της αλληλεγγύης με τα κινήματα σε όλη τη χώρα.
Το αίτημα αυτό δεν είναι άλλο, από την απαγόρευση υποβολής αιτημάτων και υλοποίησης νέων έργων ΑΠΕ, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και των έργων διασύνδεσης σε υποσταθμούς, στα όρια της περιφέρειας Στερεάς, σε οποιοδήποτε στάδιο της αδειοδοτικής διαδικασίας κι αν βρίσκονται, με ειδική νομοθετική ρύθμιση, κατά το πρότυπο της ρύθμισης για τα «απάτητα» βουνά. Άρρηκτα συνδεδεμένο είναι και το αίτημα για αποκλεισμό οποιασδήποτε απόπειρας κατασκευής νέας(ων) μονάδας(ων) φυσικού αερίου στη Στερεά. |
Οι φορείς (επαγγελματικοί, επιστημονικοί, εργατικοί, πολιτιστικοί), οι συλλογικότητες, οι επιτροπές αγώνα και οι πολίτες της Στερεάς, μαζί με τους Δήμους που συνειδητοποιούν το αδιέξοδο της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί, θα επιδιώξουμε τα αιτήματα αυτά να υιοθετηθούν από το Περιφερειακό Συμβούλιο και τους πολιτικούς εκπροσώπους της Στερεάς. Σε κάθε περίπτωση -και ανεξάρτητα από τη στάση της αυτοδιοίκησης α΄ και β΄ βαθμού- δηλώνουμε τη βούλησή μας να κάνουμε ότι «περνά από το χέρι μας», ώστε να βρουν το δρόμο τους για συζήτηση και επικύρωση από τη Βουλή.
Αλίαρτος Βοιωτίας, 8.2.2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου