Grosso Pliatsikofication.7 - Όταν οι συντάξεις εξαϋλώνονται και η κοινωνία ματώνει από το 5% του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες...

Υπάρχει μια στιγμή που η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Και αυτή η στιγμή δεν έρχεται αργά· έρχεται απότομα, σαν ράγισμα που ακούγεται παντού. Έρχεται όταν ο συνταξιούχος —ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη χώρα για δεκαετίες— αναγκάζεται να κόψει το φάρμακο στη μέση για να πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος. Όταν η σύνταξη τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Όταν το κράτος, και εν προκειμένω η κυβέρνηση της ΝΔ, του λέει «δεν γίνεται», «δεν υπάρχουν χρήματα», «κάνε υπομονή». Λες και η υπομονή πληρώνει ενοίκια ή αγοράζει βασικά καταναλωτικά αγαθά, φάρμακα, τα προς το ζην.

Και τότε, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ασφυξία, ακούγεται η δήλωση του υπουργού Άμυνας ότι οι «αμυντικές» δαπάνες «προσεγγίζουν – αν δεν υπερβαίνουν – το 5% του ΑΕΠ». Πέντε τοις εκατό! Σε μια χώρα που έκοψε συντάξεις, έκοψε μισθούς, έκοψε κοινωνικές δαπάνες, έκοψε τα πάντα — εκτός από τα εξοπλιστικά συμβόλαια. Αν αυτό δεν είναι πολιτική επιλογή, ταξική επιλογή, τότε τι είναι;

Γιατί την ίδια στιγμή που οι συντάξεις έχουν χάσει έως και 40% της αγοραστικής αξίας τους, την ίδια στιγμή που ο πληθωρισμός στα τρόφιμα ξεπερνά το 20%, την ίδια στιγμή που οι πραγματικοί μισθοί έχουν καταρρεύσει κατά 25% από το 2010, η κυβέρνηση επιμένει ότι «λεφτά δεν υπάρχουν». Για τους συνταξιούχους. Για τους εργαζόμενους. Για την κοινωνία Για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια, την ασφάλιση κ.λπ... Για τα εξοπλιστικά, όμως, τα ταμεία ανοίγουν διάπλατα.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη απάτη, το «grosso pliatsikοfication». Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Είναι ότι δεν υπάρχουν για εμάς. Γιατί όταν το κράτος αφήνει τα σχολεία με πάνω από 10.000 κενά, τα νοσοκομεία με 30.000 κενές οργανικές θέσεις, όταν αφήνει τον ΕΦΚΑ να λειτουργεί με προσωπικό εξουθενωμένο και συμβασιούχους που καλύπτουν πάγιες και διαδκείς ανάγκες σε καθεστώς ομηρίας, δε μιλάμε για αδυναμία. Μιλάμε —να το ξαναπούμε— για πολιτική, ταξική επιλογή.

Η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε προσωπικό ανά μαθητή, ανά ασθενή, ανά πολίτη. Το κοινωνικό κράτος λειτουργεί με λιγότερους ανθρώπους από όσους χρειάζεται για να σταθεί όρθιο. Και όμως, αντί για ενίσχυση, βλέπουμε διαρκή αποψίλωση. Δε μιλάμε για αδυναμία. Μιλάμε -να το επαναλαβουμε- για πολιτική, ταξική επιλογή.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, οι συνταξιούχοι —οι άνθρωποι που δούλεψαν μια ζωή— καλούνται να ζήσουν με συντάξεις που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Καλούνται να περιμένουν 12–18 μήνες για να πάρουν ολόκληρη τη σύνταξη που δικαιούνται και έχουν πληρώσει με ιδρώτα. Καλούνται να αποδεχτούν ότι η ζωή τους κοστολογείται λιγότερο από μια φρεγάτα.

Κι αυτό, παρά το ότι σύμφωνα με μελέτες το κάθε ευρώ που δίνεται σε μισθούς και συντάξεις επιστρέφει στην οικονομία με πολλαπλασιαστή έως και 1,3. Δηλαδή, όχι μόνο δεν είναι κόστος — είναι κέρδος. Η επαναφορά της 13ης-14ης σύνταξης/μισθού δεν είναι «παροχή». Είναι αποκατάσταση. Είναι δικαιοσύνη. Είναι οικονομική λογική. Το ίδιο ισχύει και για τις πραγματικές αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς. Και δε μιλάμε για πολυτέλεια, αλλά για όρους επιβίωσης. Κοινωνικής Συνοχής. Αξιοπρέπειας. Και το ίδιο ισχύει για τις μόνιμες προσλήψεις σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, ΕΦΚΑ, ΟΠΕΚΑ κ.λπ.

Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά δημοσίων υπαλλήλων ανά πληθυσμό στην Ευρώπη. Δεν χρειάζεται «εξορθολογισμό». Χρειάζεται ανθρώπους. Χρειάζεται προσωπικό. Χρειάζεται μόνιμη εργασία. Χρειάζεται μονιμοποίηση των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες κρατώντας όρθιες δημόσιες υπηρεσίες που θα είχαν καταρρεύσει χωρίς αυτούς.

Άλλωστε, το λένε και τα δικά τους «εργαλεία», όπως ο ΟΟΣΑ, που ξεκάθαρα αναφέρει ότι «οι πολεμικές συγκρούσεις αυξάνουν το κόστος ενέργειας, επιβαρύνουν τα δημόσια οικονομικά και εντείνουν τις κοινωνικές ανισότητες». Η Ειρήνη δεν είναι σύνθημα. Είναι οικονομική στρατηγική. Είναι κοινωνική στρατηγική. Είναι στρατηγική ζωής.

Και εδώ μπαίνει η φωνή που δεν μπορεί να αγνοηθεί: η φωνή των συνταξιούχων, όπως αυτή των συνταξιούχων εκπαιδευτικών, της ΠΕΣΕΚ. Φωνή που δε ζητεί χάρες. Η φωνή των συνταξιούχων που απαιτούν ό,τι τους ανήκουν και τα έχουν πληρώσει με κόπο, ιδρώτα και αίμα. Τα δικαιούνται και είναι εφικτά, όπως μεταξύ άλλων, η επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης. Οι πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Οι μόνιμες προσλήψεις στο Δημόσιο, όπως, στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, στη κοινωνική ασφάλιση και στους οργανισμούς κοινωνικής πολιτικής. Η μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, συμπεριλαμβανομένων των 36 εργαζομένων του ΕΦΚΑ, που εργάζονται επί τέσσερα χρόνια με ανανεωμένες συμβάσεις και προσωρινή διαταγή. Κάτι που ζητεί επανειλημμένα η ΠΕΣΕΚ.

Δε ζητούν το αδύνατο. Ζητούν το αυτονόητο. Ζητούν το δίκαιο. Ζητούν το αναγκαίο. Και όσο οι συντάξεις εξαϋλώνονται και η κοινωνία στενάζει, η απαίτηση αυτή δεν θα σβήσει. Θα δυναμώνει. Θα βαθαίνει. Θα γίνεται η φωνή μιας κοινωνίας που δεν δέχεται να ζει με τα ψίχουλα, ενώ δισ. κατευθύνονται «για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία».

Αθήνα, 14-02-26 

Γιώργης Χρήστου
γραφείο Τύπου ΠΕΣΕΚ

Εδώ το άρθρο σε μορφή pdf