🔴Τι σημαίνει για τους συνταξιούχους Δημοσίου η αυστηροποίηση του Πειθαρχικού Δικαίου. Οι διώξεις των μελών της ΠΕΣΕΚ

Από την κινητοποίηση έξω από την ΠΔΕ Αττικής, στις 30 Σεπτέμβρη 2026, κατά των διώξεων του συνταξιούχου εκπαιδευτικού, Γιώργου Καββαδία, και άλλων πέντε εν ενεργεία εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά. Φωτογραφία @ Μάρω Δημάκου

Η τροποποίηση του πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων (Ν. 5225/2025) σηματοδοτεί μια βαθιά αυταρχική στροφή, η οποία επιφέρει άμεσες και επικίνδυνες συνέπειες όχι μόνο για τους εν ενεργεία συναδέλφους αλλά και για τους συνταξιούχους εκπαιδευτικούς.

Πειθαρχική ομηρία πέρα από τον εργασιακό βίο. Η πλέον ανησυχητική πτυχή του νέου πειθαρχικού πλαισίου είναι η πρόβλεψη ότι οι πειθαρχικές διώξεις που έχουν κινηθεί πριν από τη λύση της υπαλληλικής σχέσης συνεχίζονται κανονικά και μετά τη συνταξιοδότηση. Με τη διατήρηση ασαφών και ελαστικών κατηγοριών —όπως η «αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη συμπεριφορά», η «απείθεια» και η «κακόβουλη άσκηση κριτικής»—, ο πειθαρχικός μηχανισμός μετατρέπεται σε μέσο διαρκούς εκφοβισμού. Για τους συνταξιούχους υπαλλήλους του Δημοσίου, αυτό σημαίνει ότι η συνδικαλιστική, κοινωνική και πολιτική τους δράση κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου μπορεί να τους καταδιώκει («πειθαρχική ομηρία») ακόμα και ως απόμαχους της δουλειάς, επιχειρώντας να επιβάλει ένα καθεστώς σιωπής και αυτολογοκρισίας.

Κοινωνική και πολιτική αποστρατεία vs αγωνιστικής συνέχειας. Ακριβώς σε αυτό το σημείο τίθεται ένα ευρύτερο ζήτημα: τι σημαίνει συνταξιοδότηση για έναν εκπαιδευτικό που έχει συμμετάσχει στους αγώνες του κλάδου; Για την ΠΕΣΕΚ, η συνταξιοδότηση δεν σημαίνει κοινωνική και πολιτική αποστρατεία. Οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί δεν παύουν να αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής και κοινωνικής συλλογικότητας. Παραμένουν φορείς της συλλογικής μνήμης, συνεχίζουν να παρεμβαίνουν για ζητήματα της εκπαίδευσης και να στηρίζουν τους εν ενεργεία συναδέλφους τους, διεκδικώντας παράλληλα τα δικαιώματα των συνταξιούχων και των εργαζομένων. Η δυνατότητα, επομένως, να συνεχίζεται μια πειθαρχική διαδικασία μετά τη συνταξιοδότηση δεν αφορά μόνο τη διοικητική κατάσταση ενός πρώην υπαλλήλου. Αφορά και το μήνυμα που εκπέμπεται προς το σύνολο των εργαζομένων: ότι η συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια του εργασιακού βίου μπορεί να έχει συνέπειες ακόμη και μετά την αποχώρηση από την υπηρεσία. Οι υποθέσεις δύο μελών της ΠΕΣΕΚ, του Γιώργου Καββαδία και της Ντίνας Ρέππα, δίνουν συγκεκριμένο περιεχόμενο σε αυτό το ζήτημα.

Η υπόθεση του Γιώργου Καββαδία. Ο συνταξιούχος εκπαιδευτικός και μέλος της ΠΕΣΕΚ, Γιώργος Καββαδίας, παραπέμπεται στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, με την εκδίκαση της υπόθεσής του να είχε οριστεί για τις 30 Σεπτεμβρίου 2026, δύο χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του. Αιτία της δίωξης: η συμμετοχή του σε προκηρυγμένη στάση εργασίας της ΕΛΜΕ Πειραιά και της ΑΔΕΔΥ, στις 10 Μαΐου 2023, ενάντια στις εξετάσεις PISA. Στην υπόθεση αποδίδονται και άλλες κατηγορίες, μεταξύ των οποίων η «κακόβουλη κριτική των πράξεων της προϊσταμένης αρχής» και η «μη τήρηση της εχεμύθειας», για τις οποίες ο ίδιος έχει απαλλαγεί διοικητικά από τον Οκτώβριο του 2024. Το ιδιαίτερο στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι ο Γιώργος Καββαδίας είναι ήδη συνταξιούχος εδώ και δύο χρόνια. Η πειθαρχική διαδικασία, ωστόσο, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Για την ΠΕΣΕΚ, η υπόθεση αυτή αποτυπώνει στην πράξη το ζήτημα της πειθαρχικής ομηρίας πέρα από τον εργασιακό βίο. Δεν πρόκειται, επομένως, μόνο για την υπόθεση ενός συνταξιούχου εκπαιδευτικού. Το ερώτημα που τίθεται είναι ευρύτερο: μέχρι πού μπορεί να φτάνει η πειθαρχική εξουσία και ποια είναι τα όρια της συνδικαλιστικής δράσης ενός ημόσιου υπαλλήλου όταν ακόμη και η συνταξιοδότησή του δεν σηματοδοτεί το τέλος μιας πειθαρχικής διαδικασίας;

Η υπόθεση της Ντίνας Ρέππα. Σε διαφορετικό επίπεδο κινείται η υπόθεση της συνδικαλίστριας και μέλους της ΠΕΣΕΚ Ντίνας Ρέππα, τέως προέδρου του ΣΕΠΕ «Ο Αριστοτέλης».Η Ντίνα Ρέππα βρίσκεται αντιμέτωπη με δικαστική δίωξη ύστερα από μήνυση για «συκοφαντική δυσφήμηση» που υπέβαλε πρώην αναπληρώτρια διευθύντρια σχολείου. Η υπόθεση συνδέεται με την άσκηση των συνδικαλιστικών της καθηκόντων, την υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων του σωματείου και την καταγγελία ενεργειών της διεύθυνσης σχετικά με την απεργία-αποχή από την «αξιολόγηση». Η συγκεκριμένη υπόθεση φέρνει στο προσκήνιο ένα ακόμη ζήτημα: την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της λειτουργίας των ίδιων των σωματείων. Για την ΠΕΣΕΚ, η δυνατότητα ενός σωματείου να παίρνει συλλογικές αποφάσεις, να τις υλοποιεί και να καταγγέλλει δημόσια όσα θεωρεί παράτυπα αποτελεί βασικό στοιχείο της συνδικαλιστικής ελευθερίας.

Δύο υποθέσεις, ένα ευρύτερο ζήτημα. Οι υποθέσεις Καββαδία και Ρέππα είναι διαφορετικές ως προς τη διαδικασία και το περιεχόμενό τους. Συναντώνται, όμως, σε ένα κοινό πεδίο: στη σύγκρουση ανάμεσα στην πειθαρχική ή δικαστική εξουσία και στη συνδικαλιστική δράση. Η ΠΕΣΕΚ τις εντάσσει σε ένα ευρύτερο τοπίο πειθαρχικών και δικαστικών διώξεων εκπαιδευτικών και εργαζομένων για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις, την υλοποίηση συλλογικών αποφάσεων και τη δημόσια κριτική. Από αυτή την άποψη, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Αφορά το ίδιο το δικαίωμα των εργαζομένων να οργανώνονται στα σωματεία τους, να συμμετέχουν σε απεργίες και κινητοποιήσεις, να ασκούν κριτική και να υπερασπίζονται συλλογικά τις αποφάσεις τους. 

Η θέση της ΠΕΣΕΚ. Απέναντι σε αυτό το κύμα διώξεων, η ΠΕΣΕΚ δηλώνει ότι «η συνδικαλιστική δράση δεν ποινικοποιείται» και απαιτεί την άμεση και πλήρη παύση κάθε πειθαρχικής και ποινικής δίωξης σε βάρος του Γιώργου Καββαδία, της Ντίνας Ρέππα και όλων των διωκόμενων εκπαιδευτικών. Παράλληλα, ζητά την κατάργηση του πειθαρχικού πλαισίου του Ν. 5225/2025 και των διατάξεων που, όπως υποστηρίζει, επιτρέπουν την πειθαρχική ομηρία των δημόσιων υπαλλήλων ακόμη και μετά τη συνταξιοδότησή τους. Θέτει, επίσης, στο επίκεντρο την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία, στη διαμαρτυρία και στη δημόσια κριτική. Για την ΠΕΣΕΚ, η συνταξιοδότηση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε όριο για την κοινωνική και συνδικαλιστική παρέμβαση. Οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να έχουν λόγο για την εκπαίδευση, να στηρίζουν τους εν ενεργεία συναδέλφους τους και να συμμετέχουν στους κοινωνικούς αγώνες.

Η Χρύσα Χοτζόγλου και η δύναμη της αλληλεγγύης. Η ίδια μάχη απέναντι στις διώξεις αποκτά μια διαφορετική διάσταση στην περίπτωση της Χρύσας Χοτζόγλου. Η επιστροφή της στο σχολείο, δίπλα στους μαθητές και τους συναδέλφους της, ύστερα από 536 ημέρες μακριά από την τάξη και σχεδόν 18 μήνες «δυνητικής αργίας», χαιρετίστηκε από την ΠΕΣΕΚ ως σημαντική εξέλιξη και ως αποτέλεσμα της αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης των εκπαιδευτικών. Οι συγκεντρώσεις έξω από το Πειθαρχικό Συμβούλιο, οι διαδηλώσεις, οι απεργίες, οι παρεμβάσεις των σωματείων και η συμπαράσταση εκπαιδευτικών, μαθητών, γονέων και συλλογικοτήτων αποτέλεσαν, σύμφωνα με την ΠΕΣΕΚ, βασικές πλευρές της κινητοποίησης για την επιστροφή της στο σχολείο. Για την ΠΕΣΕΚ, η επιστροφή της είναι «σημαντική νίκη της αλληλεγγύης, της συλλογικής δράσης και του ανυποχώρητου αγώνα», υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι οι διώξεις και οι μηχανισμοί καταστολής δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ανίκητοι όταν απέναντί τους βρίσκεται ένα οργανωμένο και μαζικό κίνημα. Η υπόθεση της Χρύσας Χοτζόγλου έρχεται έτσι να συμπληρώσει την εικόνα που δίνουν οι υποθέσεις Καββαδία και Ρέππα. Από τη μία πλευρά, οι πειθαρχικές και δικαστικές διαδικασίες που η ΠΕΣΕΚ καταγγέλλει ως προσπάθεια περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης. Από την άλλη, η συλλογική κινητοποίηση και η αλληλεγγύη ως απάντηση στις διώξεις. Η επιστροφή της Χρύσας, ωστόσο, δεν σημαίνει για την ΠΕΣΕΚ ότι το ζήτημα έχει κλείσει. Παραμένουν σε εξέλιξη και άλλες πειθαρχικές και ποινικές υποθέσεις εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό και η Ένωση επαναλαμβάνει ότι «κανένας και καμία δεν πρέπει να μείνει μόνος και μόνη απέναντι στις διώξεις», δηλώνοντας ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλευρό των διωκόμενων εκπαιδευτικών.

Από τον Γιώργο Καββαδία και τη Ντίνα Ρέππα μέχρι τη Χρύσα Χοτζόγλου, το κοινό νήμα είναι η υπεράσπιση της συνδικαλιστικής δράσης, των συλλογικών δικαιωμάτων και της αλληλεγγύης απέναντι στις διώξεις. Για την ΠΕΣΕΚ, η συνταξιοδότηση δεν σημαίνει κοινωνική και πολιτική αποστρατεία και η συνδικαλιστική δράση δεν μπορεί να τίθεται υπό ποινική ή πειθαρχική ομηρία. 

Γιώργης Χρήστου

🔗 ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΔΡΑ, Αριθμός Φύλλου 1, Σεπτέμβρης 2026
● Πατήστε αντίστοιχα για να διαβάσετε αναλυτικά τις ανακοινώσεις - ψηφίσματα αλληλεγγύης της ΠΕΣΕΚ στο διωκόμενο μέλος της, το Γιώργο Καββαδία, και στους πέντε εκπαιδευτικούς της ΕΛΜΕ Πειραιά (εδώ), στο επίσης διωκόμενο μέλος της και τέως πρόεδρο του ΣΕΠΕ «ο Αριστοτέλης», Ντίνα Ρέππα (εδώ), καθώς και την ανακοίνωσή της για  την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στο φυσικό της χώρο, στο σχολείο και στους μαθητές της (εδώ).
● Φωτογραφίες @ Μάρω Δημάκου: Από την κινητοποίηση έξω από την ΠΔΕ Αττικής, στις 30 Σεπτέμβρη 2026, κατά των διώξεων του συνταξιούχου εκπαιδευτικού, Γιώργου Καββαδία, και άλλων πέντε εν ενεργεία εκπαιδευτικών και μελών της ΕΛΜΕ Πειραιά, Ακρίτα Καλούση, Δημήτρη Μητρόπουλο, Νάση Σακκιώτη και Νεκτάριο Χατζηανδρέου. Την ημέρα εκείνη, εκδικάζονται από το Πειθαρχικό οι υποθέσεις τους, που αφορούν τη δίωξη τους για τη συνδικαλιστική τους δράση. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γ. Καββαδία, ο οποίος, δύο χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του, εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με τον πειθαρχικό μηχανισμό της κυβέρνησης.