🔵Χρύσα Χοτζόγλου: 514+1 ημέρες μακριά από την τάξη και τους μαθητές της!

Είναι η εκπαιδευτικός που εδώ και 95 ημέρες περιμένει ακόμη την απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, στο οποίο παρουσιάστηκε για ακόμη μία φορά προκειμένου να κριθεί αν θα συνεχιστεί η ποινή της ή αν θα μπορέσει να επιστρέψει στο σχολείο.

Από το Χρήστο Κάτσικα*

Υπάρχουν στιγμές που μια υπόθεση παύει να αφορά μόνο το πρόσωπο που βρίσκεται στο επίκεντρό της. Ξεφεύγει από τα όρια ενός πειθαρχικού φακέλου, μιας διοικητικής πράξης ή μιας δικαστικής διαμάχης και μετατρέπεται σε καθρέφτη μιας ολόκληρης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Για χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε όλη τη χώρα, η περίπτωση της Χρύσας Χοτζόγλου είναι ακριβώς αυτό.
Δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτικός που βρίσκεται σε δυνητική αργία. Είναι η γυναίκα που εδώ και 515 ημέρες παραμένει μακριά από τη σχολική τάξη, μακριά από τους μαθητές και τις μαθήτριές της.

Είναι η εκπαιδευτικός που εδώ και 95 ημέρες περιμένει ακόμη την απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, στο οποίο παρουσιάστηκε για ακόμη μία φορά προκειμένου να κριθεί αν θα συνεχιστεί η ποινή της ή αν θα μπορέσει να επιστρέψει στο σχολείο.

Και όσο οι ημέρες περνούν, τόσο μεγαλώνει το ερώτημα που διατυπώνουν ολοένα περισσότεροι εκπαιδευτικοί: μπορεί μια πειθαρχική διαδικασία να διαρκεί τόσο πολύ χωρίς να μετατρέπεται η ίδια η αναμονή σε ποινή;

Από μια πειθαρχική υπόθεση σε σύμβολο αντίστασης

Η Χρύσα Χοτζόγλου δεν έγινε γνωστή επειδή παραβίασε κάποιον υπηρεσιακό κανόνα ή επειδή εγκατέλειψε το σχολείο της.

Έγινε γνωστή γιατί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενός από τα μεγαλύτερα μέτωπα που άνοιξαν τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση: της αντιπαράθεσης για την αξιολόγηση.

Η συμμετοχή της στις κινητοποιήσεις και η δημόσια, ανοιχτή στάση της απέναντι στην κυβερνητική πολιτική την έφεραν αντιμέτωπη με μια πειθαρχική διαδικασία που εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον πολυσυζητημένες υποθέσεις του κλάδου.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η υπόθεσή της απέκτησε χαρακτηριστικά που ξεπερνούν την προσωπική της διαδρομή.

Τα εκπαιδευτικά σωματεία υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη δίωξη λειτούργησε ως μήνυμα προς ολόκληρο τον κλάδο. Ότι επιχειρήθηκε να καταστεί σαφές πως η σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική μπορεί να έχει βαρύ προσωπικό κόστος.

Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι η Χρύσα Χοτζόγλου δεν βρέθηκε στο στόχαστρο μόνο για τις δικές της επιλογές, αλλά επειδή θα μπορούσε να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή για χιλιάδες άλλους εκπαιδευτικούς.

Η ποινή που δεν τελειώνει

Η δυνητική αργία αποτελεί διοικητικό μέτρο. Ωστόσο, όταν η διάρκειά της ξεπερνά τον ενάμιση χρόνο, η συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον μόνο στη νομική της διάσταση.

Περισσότερες από πεντακόσιες ημέρες σημαίνουν δύο σχολικές χρονιές σχεδόν χαμένες. Δύο γενιές μαθητών που πέρασαν από το σχολείο χωρίς τη δασκάλα ή την καθηγήτριά τους. Δύο χρόνια κατά τα οποία μια εκπαιδευτικός δεν μπόρεσε να κάνει αυτό που επέλεξε ως επάγγελμα και ως λειτούργημα: να διδάσκει.

Ακόμη πιο δύσκολο είναι να εξηγηθεί η σιωπή που ακολούθησε την τελευταία συνεδρίαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Εδώ και 95 ημέρες δεν έχει ανακοινωθεί η τελική κρίση για το αν θα συνεχιστεί η αργία ή αν θα επιστρέψει στα καθήκοντά της.

Η εκκρεμότητα αυτή έχει εντείνει τον προβληματισμό στον εκπαιδευτικό κόσμο, όπου ολοένα και περισσότεροι θέτουν ζήτημα εύλογου χρόνου ολοκλήρωσης των πειθαρχικών διαδικασιών.

Δεν έκανε πίσω

Όσοι γνωρίζουν τη Χρύσα Χοτζόγλου περιγράφουν μια εκπαιδευτικό που δεν εγκατέλειψε ποτέ τις απόψεις της, ακόμη και όταν γνώριζε ότι το προσωπικό κόστος θα ήταν μεγάλο.

Σε όλες τις δημόσιες παρεμβάσεις της επαναλαμβάνει ότι δεν αντιμετωπίζει την υπόθεσή της ως προσωπική δοκιμασία, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης μάχης για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και τη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να εκφράζουν δημόσια τη διαφωνία τους.

Δεν εμφανίστηκε ως θύμα. Δεν επέλεξε τη σιωπή. Δεν αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. Αντίθετα, συνέχισε να βρίσκεται στις κινητοποιήσεις, στις συγκεντρώσεις και στις εκδηλώσεις του εκπαιδευτικού κινήματος, δηλώνοντας ότι η φυσική της θέση είναι μέσα στην τάξη και ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί την επιστροφή της.

Η αλληλεγγύη που ξεπέρασε τα όρια μιας υπόθεσης 

Ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της ιστορίας να μην είναι η ίδια η δίωξη. Είναι το κύμα αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε γύρω της.

ΕΛΜΕ, Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, εργατικά κέντρα, φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία άλλων κλάδων και εκατοντάδες εκπαιδευτικοί έχουν σταθεί δημόσια στο πλευρό της.

Κάθε φορά που συνεδριάζει το Πειθαρχικό Συμβούλιο, έξω από το κτίριο συγκεντρώνονται συνάδελφοί της. Όχι μόνο για να συμπαρασταθούν σε μια εκπαιδευτικό, αλλά γιατί θεωρούν ότι υπερασπίζονται ένα ευρύτερο δικαίωμα.

Η υπόθεση της Χρύσας Χοτζόγλου έγινε, σταδιακά, υπόθεση ολόκληρου του εκπαιδευτικού κινήματος.

Ένα διαφορετικό κλίμα μετά τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις

Η συγκυρία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά τις πρόσφατες εξελίξεις. Οι απαλλακτικές αποφάσεις πειθαρχικών συμβουλίων για εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στην απεργία-αποχή, αλλά και οι ακυρωτικές αποφάσεις του Διοικητικού Εφετείου για καθαιρέσεις προϊσταμένων Νηπιαγωγείων, έχουν δημιουργήσει ένα νέο κλίμα στον χώρο της εκπαίδευσης.

Τα εκπαιδευτικά σωματεία θεωρούν ότι οι αποφάσεις αυτές αποδυναμώνουν την πολιτική των πειθαρχικών διώξεων και επιβεβαιώνουν ότι η συμμετοχή σε συλλογικές κινητοποιήσεις δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λόγος υπηρεσιακής εξόντωσης.

Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η εκκρεμότητα της υπόθεσης Χοτζόγλου αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό.

Τι κρίνεται πραγματικά

Η τελική απόφαση δεν θα αφορά μόνο το αν μια εκπαιδευτικός θα επιστρέψει στη θέση της.
Θα απαντήσει, έστω έμμεσα, σε ένα βαθύτερο ερώτημα που απασχολεί σήμερα χιλιάδες ανθρώπους μέσα στα σχολεία:

Πόσο ασφαλής αισθάνεται ένας εκπαιδευτικός όταν διαφωνεί δημόσια με την εκπαιδευτική πολιτική; Και μπορεί μια πειθαρχική διαδικασία τόσο μεγάλης διάρκειας να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους σκέφτονται να υψώσουν τη φωνή τους;

Η υπόθεση της Χρύσας Χοτζόγλου δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όμως ήδη έχει αφήσει το αποτύπωμά της στην ιστορία του ελληνικού εκπαιδευτικού κινήματος. Για τους εκπαιδευτικούς αποτελεί μια δοκιμασία αντοχής, αξιοπρέπειας και συλλογικής αντίστασης. Το βέβαιο είναι ότι, έπειτα από 515 ημέρες μακριά από την τάξη, το διακύβευμα δεν αφορά πλέον μόνο την προσωπική δικαίωση μιας εκπαιδευτικού. Αφορά την ίδια τη σχέση της δημόσιας εκπαίδευσης με την ελευθερία της έκφρασης, τη συνδικαλιστική δράση και την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που κάθε πρωί βρίσκονται απέναντι στους μαθητές τους.

*αντιπρόεδρος της ΠΕΣΕΚ
🔗alfavita.gr
🔴ΠΕΣΕΚ: Οι αλλεπάλληλες δικαιώσεις των εκπαιδευτικών αποτελούν ηχηρή ήττα της πολιτικής της «αξιολόγησης» και μεγάλη νίκη του ενωτικού εκπαιδευτικού κινήματος
🔴ΠΕΣΕΚ: Να επιστρέψει τώρα στο σχολείο της η Χρύσα Χοτζόγλου. Καμία «δυνητική αργία» στο Δημήτρη Χαρτζουλάκη