35 χρόνια μετά σχολεία, πρωτογενής παραγωγή και οικουμένη στενάζουν. Νίκο! Εσύ μας οδηγείς!
 |
Παναγιώτης Μπούρδαλας, συντονιστής του Παραρτήματος Αχαΐας της ΠΕΣΕΚ |
09.01.26: Η ομιλία του Παναγιώτη Μπούρδαλα, συντονιστή του Παραρτήματος Αχαΐας της ΠΕΣΕΚ, που εκφώνησε κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μνήμης και τιμής στο μάρτυρα της παιδείας και καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα τριάντα πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του από το στέλεχοες της ΝΔ, Γιάννη Καλαμπόκα.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία σου, η εκπαιδευτική κοινότητα, οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν ξεχνούν ότι δεν έπεσες τυχαία. Δολοφονήθηκες υπερασπιζόμενος τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, το δικαίωμα μιας κοινωνίας να μορφώνεται. Δολοφονήθηκες υπερασπιζόμενος τους μαθητές μας από την παρακρατική επίθεση που εξαπολύθηκε για να σπάσουν οι μαθητικές καταλήψεις τότε, μεταξύ 1990 και 1991.
Νίκο! Η θυσία σου δεν είναι μνημείο του παρελθόντος, γιατί ζει μέσα στους αγώνες. Είναι εργαλείο του παρόντος και πυξίδα του μέλλοντος. Είναι η απόδειξη ότι η δημόσια παιδεία δε χαρίζεται, η δημοκρατία δεν παραχωρείται, η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται. Είναι οι απόδειξη ότι οι κοινωνικοί αγώνες γράφουν ιστορία.
Νίκο! Από το 1991 έως σήμερα, η ίδια απειλή παρουσιάζεται με άλλο πρόσωπο. Η επίθεση στα δημόσια αγαθά συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Η μάθηση, η υγεία, η πρόνοια, η κοινωνική ασφάλιση, το ρεύμα, το νερό και η κοινωνική συνοχή βρίσκονται ξανά στο στόχαστρο, όπως επίσης και ο πρωτογενής τομέας της παραγωγής.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια τώρα, χιλιάδες συμμετείχαν και συμμετέχουν στην εκδήλωση μνήμης και τιμής σου και χιλιάδες έχουμε περπατήσει την αντίστροφη πορεία μέχρι το Παράρτημα, από όπου ξεκινήσατε τα μέλη της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας εκείνο το βράδυ.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια μετά, δεκάδες ομιλητές που τιμούν τη θυσία σου πέρασαν απ’ αυτό το μνημείο και τόνισαν όψεις, ερμηνείες, σκέψεις και προτάσεις για το παρόν και το μέλλον. Μιλάμε, τιμούμε και περπατάμε, σύμβολα των νεότερων αναγκών που βιώνουμε, όχι μόνο ως νεολαία, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και πολίτες αυτής της χώρας, αλλά και ως συγκάτοικοι όλης της ταλαίπωρης ανθρωπότητας, όπου γης.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια τώρα οι βόμβες των πολέμων δεν έχουν σταματήσει ούτε εδώ κοντά μας, ούτε στ’ άλλο άκρο της γης. Η παγκόσμια αυτοκρατορία των ΗΠΑ με την ισχύ των νέων τύπου όπλων, την κυριαρχία στις αγορές με το πετρο-δολάριο, αλλά και στις συνειδήσεις με το θέαμα και του νέου τύπου εκπαίδευση, συνεχίζει ακάθεκτη. Δεν υπήρξε πολεμική επιχείρηση που να μην έγινε σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική που να μην έπαιξε άμεσα ή έμμεσα πρωταγωνιστικό ρόλο.
Νίκο! Τα τελευταία γεγονότα στη Βενεζουέλα, οι πιέσεις σε Κούβα και Μεξικό, αλλά και η στοχοποίηση της Γροιλανδίας, όχι μόνο ανοίγουν τους ασκούς του Παγκόσμιου Αιόλου, αλλά δημιουργούν, χωρίς κάν «φύλο συκής», ακόμα και των όποιων εσωτερικών στις ΗΠΑ αλλά και διεθνών οργανισμών, υποτίθεται της ειρήνης και των αρχών του έντιμου πολέμου, αν πλέον υπάρχει τέτοιος…. Μια νέου τύπου Απολυταρχία εγκαινιάζεται, λες και θέλει να ζηλέψει αυτής της σύγχρονης Ρωσίας και να στριμώξει και την ανερχόμενη Κίνα.
Νίκο! Τα πράγματα παγκόσμια δεν πάνε καθόλου καλά... Μα δεν έχουμε ακόμα μοιάσει σε σένα, που άοπλος στο κορμί, και οπλισμένος στο πνεύμα και στην ψυχή, μπήκες μπροστά…
Νίκο! Επίτρεψέ μου τώρα να απευθυνθώ και στους σημερινούς ανθρώπους, που νοιάζονται και μάχονται, στους ανθρώπους κάθε ηλικίας που τιμούν έμπρακτα τη μνήμη σου και σε τιμούν συχνά στους αγώνες, γι αυτούς, που ενώ νοιάζονται και διαμαρτύρονται για τα όπου γης τεράστια ιδιοτελή εγκλήματα των ισχυρών, νοιάζονται ιδιαίτερα και παλεύουν στη χώρα μας, όπως εσύ.
Νίκο! Η θυσία σου δεν είναι μνημείο του παρελθόντος, γιατί ζει μέσα στους αγώνες. Είναι εργαλείο του παρόντος και πυξίδα του μέλλοντος. Είναι η απόδειξη ότι η δημόσια παιδεία δε χαρίζεται, η δημοκρατία δεν παραχωρείται, η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται. Είναι οι απόδειξη ότι οι κοινωνικοί αγώνες γράφουν ιστορία.
Νίκο! Από το 1991 έως σήμερα, η ίδια απειλή παρουσιάζεται με άλλο πρόσωπο. Η επίθεση στα δημόσια αγαθά συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Η μάθηση, η υγεία, η πρόνοια, η κοινωνική ασφάλιση, το ρεύμα, το νερό και η κοινωνική συνοχή βρίσκονται ξανά στο στόχαστρο, όπως επίσης και ο πρωτογενής τομέας της παραγωγής.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια τώρα, χιλιάδες συμμετείχαν και συμμετέχουν στην εκδήλωση μνήμης και τιμής σου και χιλιάδες έχουμε περπατήσει την αντίστροφη πορεία μέχρι το Παράρτημα, από όπου ξεκινήσατε τα μέλη της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας εκείνο το βράδυ.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια μετά, δεκάδες ομιλητές που τιμούν τη θυσία σου πέρασαν απ’ αυτό το μνημείο και τόνισαν όψεις, ερμηνείες, σκέψεις και προτάσεις για το παρόν και το μέλλον. Μιλάμε, τιμούμε και περπατάμε, σύμβολα των νεότερων αναγκών που βιώνουμε, όχι μόνο ως νεολαία, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και πολίτες αυτής της χώρας, αλλά και ως συγκάτοικοι όλης της ταλαίπωρης ανθρωπότητας, όπου γης.
Νίκο! Τριάντα πέντε χρόνια τώρα οι βόμβες των πολέμων δεν έχουν σταματήσει ούτε εδώ κοντά μας, ούτε στ’ άλλο άκρο της γης. Η παγκόσμια αυτοκρατορία των ΗΠΑ με την ισχύ των νέων τύπου όπλων, την κυριαρχία στις αγορές με το πετρο-δολάριο, αλλά και στις συνειδήσεις με το θέαμα και του νέου τύπου εκπαίδευση, συνεχίζει ακάθεκτη. Δεν υπήρξε πολεμική επιχείρηση που να μην έγινε σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική που να μην έπαιξε άμεσα ή έμμεσα πρωταγωνιστικό ρόλο.
Νίκο! Τα τελευταία γεγονότα στη Βενεζουέλα, οι πιέσεις σε Κούβα και Μεξικό, αλλά και η στοχοποίηση της Γροιλανδίας, όχι μόνο ανοίγουν τους ασκούς του Παγκόσμιου Αιόλου, αλλά δημιουργούν, χωρίς κάν «φύλο συκής», ακόμα και των όποιων εσωτερικών στις ΗΠΑ αλλά και διεθνών οργανισμών, υποτίθεται της ειρήνης και των αρχών του έντιμου πολέμου, αν πλέον υπάρχει τέτοιος…. Μια νέου τύπου Απολυταρχία εγκαινιάζεται, λες και θέλει να ζηλέψει αυτής της σύγχρονης Ρωσίας και να στριμώξει και την ανερχόμενη Κίνα.
Νίκο! Τα πράγματα παγκόσμια δεν πάνε καθόλου καλά... Μα δεν έχουμε ακόμα μοιάσει σε σένα, που άοπλος στο κορμί, και οπλισμένος στο πνεύμα και στην ψυχή, μπήκες μπροστά…
Νίκο! Επίτρεψέ μου τώρα να απευθυνθώ και στους σημερινούς ανθρώπους, που νοιάζονται και μάχονται, στους ανθρώπους κάθε ηλικίας που τιμούν έμπρακτα τη μνήμη σου και σε τιμούν συχνά στους αγώνες, γι αυτούς, που ενώ νοιάζονται και διαμαρτύρονται για τα όπου γης τεράστια ιδιοτελή εγκλήματα των ισχυρών, νοιάζονται ιδιαίτερα και παλεύουν στη χώρα μας, όπως εσύ.
 |
Από αριστερά: Μαρίνα Γεωργιάδου, μέλος του Συντονιστικού Οργάνου του Παραρτήματος Αχαΐας της ΠΕΣΕΚ, Γρηγόρης Καλομοίρης, πρόεδρος ΠΕΣΕΚ, Γιώργος Φωτιάδης, μέλος της ΠΕΣΕΚ, και Παναγιώτης Μπούρδαλας, συντονιστής του Παραρτήματος Αχαΐας της ΠΕΣΕΚ |
Φίλες, και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές
Τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε δύο συγκλονιστικά κινήματα που δεν πηγάζουν μόνο από την οργή:
-Το κίνημα των Τεμπών δεν είναι απλώς μια κραυγή για ευθύνες. Είναι η συλλογική απαίτηση για αλήθεια και δικαιοσύνη, για ένα κράτος που δεν συγκαλύπτει, δεν αδιαφορεί, δεν ξεχνά. Είναι η φωνή των νεκρών που ζητούν να μη χαθούν στη λήθη, και
-Το αγροτικό κίνημα, που δεν είναι απλώς μια διεκδίκηση εισοδήματος. Είναι η ανάγκη για οριστική διάσωση της πρωτογενούς παραγωγής. Όχι ως πεδίο κρατικής διαχείρισης, βοσκοτοπίων του Βορίδη-Μητσοτάκη και «οπεκεπο-λαμογίας», αλλά ως κοινό αγαθό υπό τον έλεγχο των ίδιων των αγροτών. Είναι η διεκδίκηση της γης, της τροφής και της αυτάρκειας που θα οδηγήσουν σε φθηνότερα και ποιοτικότερα αγροτικά προϊόντα για όλο το λαό
Δε γνωρίζουμε ακόμα που θα φτάσει το κίνημα των Τεμπών, την ώρα που έχει χαράξει αποτελεσματικά τη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται ανεπανόρθωτα. Πλησιάζουν τρία χρόνια από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών και τα «μπαζώματα» συνεχίζονται από μια κυβέρνηση που δεν ορρωδεί προ ουδενός, προκειμένου να μην αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες της.
Το αγροτικό κίνημα είναι ακόμα σε εξέλιξη, όμως αυτή τη φορά έχει πιο οργανωμένη και εκτεταμένη μορφή, αλλά και έχει καταφέρει να μην έχει κοινωνικούς αντιπάλους, παρά μόνο την ίδια την κυβέρνηση. Την κυβέρνηση της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη! Θυμίζει αρκετά αυτό των μαθητών και φοιτητών την περίοδο 1990-91, με κυβέρνηση πάλι της ΝΔ και πάλι ενός Μητσοτάκη, του πατέρα Κωνσταντίνου. Οι φετινές αγροτικές κινητοποιήσεις στα μπλόκα όλης της χώρας έχουν μεν άγνωστο ακόμα το αποτέλεσμα, αλλά είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα είναι τελείως διαφορετικά αύριο.
Και τα δύο αντέχουν μέσα στο κρύο, παρότι έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Έχουν όμως στο βάθος κοινή αιτία, παρότι απέχουν 35 ολόκληρα χρόνια. Την πλήρη καθυπόταξη της εκπαίδευσης τότε και της πρωτογενούς παραγωγής τώρα στα μεγάλα συμφέροντα, σε εταιρείες και στο θεό των καπιταΛΗΣΤΩΝ που είναι το αθέμιτο κέρδος. Όλα αυτά σε βάρος των δημόσιων αγαθών (όπως, π.χ., η παιδεία) και -εν κατακλείδι- σε βάρος της ίδιας της χώρας (όπως, π.χ., η πρωτογενής παραγωγή). Εμείς, οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, όλος ο λαός καλούμαστε να παλέψουμε μαζί με τους αγρότες για να μην είναι υπέρ των μεγάλων εταιρειών ο όποιος πρωτογενής τομέας.
Σήμερα επίσης, η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, βαθιά απειλή: είσοδος μεγάλων χορηγών και ιδρυμάτων στα σχολεία, υποκατάσταση μόνιμων εκπαιδευτικών από δεκάδες χιλιάδες ελαστικά εργαζόμενους, μετατροπή της παιδαγωγικής σε «καριέρα» και ανταγωνισμό, διώξεις, πειθαρχικές απειλές, ποινικοποίηση των απεργιών και των συλλογικών αγώνων, υποκατάσταση της γνώσης από «δεξιότητες», υποβάθμιση των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας, υποβάθμιση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και προώθηση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Ένα περιβάλλον δηλαδή ευθεία απειλή για το δημόσιο σχολείο και τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο Νίκο θα στεκόσουν σίγουρα και ως συνταξιούχος εκπαιδευτικός ξανά μπροστά, όπως στάθηκε τότε στα Ψηλά Αλώνια. Και αυτό το περιβάλλον είμαστε υποχρεωμένοι να το ανατρέψουμε συλλογικά.
Το αγροτικό κίνημα και το κίνημα των Τεμπών, όπως επίσης οι αγώνες των εκπαιδευτικών αλλά και οι αντιστάσεις σε κάθε χώρο δουλειάς, δείχνουν ότι η κοινωνία δε σκύβει το κεφάλι: απαντά με αντοχή, οργάνωση και συλλογικότητα απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, με πρωθυπουργό ένα άλλο Μητσοτάκη∙ τον υιό Κυριάκο, που επιλέγει ξανά το δρόμο της καταστολής, της συγκάλυψης, της απαξίωσης των κοινωνικών αναγκών, του ξεπουλήματος των δικαιωμάτων μας και της ζωής μας.
Ως Συνταξιούχοι Εκπαιδευτικοί της ΠΕΣΕΚ, κεντρικά και με τα Παραρτήματά μας, πατάμε βήμα το βήμα στα χνάρια σου Νίκο Τεμπονέρα και υπερασπιζόμαστε τη μόρφωση του λαού, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας για να υπάρχει ελπίδα, δηλώνουμε ότι
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ!
Με κοινούς βηματισμούς των συνταξιούχων εκπαιδευτικών με κοινά αιτήματα με τους ενεργούς εκπαιδευτικούς, με όλους τους εργαζομένους και τη νεολαία θα αντιπαρατεθούμε για το δημόσιο σχολείο και το περιεχόμενο της γνώσης τα κοινωνικά αγαθά, τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.
ΝΙΚΟ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου