🔴ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΔΡΑ 3: Γιατί τα ενοίκια στη χώρα μας είναι πανάκριβα; Από τον Αντώνη Ναξάκη, συντονιστή Παραρτήματος Χανίων

Το πρόβλημα του πανάκριβου ενοικίου για στέγαση αφορά πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στην χώρα μας είναι εκρηκτικό, αφού απορροφά τουλάχιστον το 60% του εισοδήματος.

Οι βασικοί λόγοι που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα κατά την γνώμη μου είναι:

α) Η πτώση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης πάνω από 10-15 μονάδες σε σχέση με το μέσο Ευρωπαϊκό όρο τα τελευταία 15 χρόνια. Η χώρα μας, προ μνημονίων είχε το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης (85%) από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Μετά τα μνημόνια και την ληστρική επέλαση των fundsκαι των ξένων συμφερόντων πλέον «Ελληνικών» τραπεζών έχουμε το παραπάνω αποτέλεσμα.

β) Η τεράστια αύξηση της βραχυχρόνιας μίσθωσης.

γ) Η ύπαρξη πολύ μεγάλου αριθμού κρατικών και δημοτικών κατοικιών που μένουν αχρησιμοποίητες.

δ) Η κατάργηση όλων των δημοσίων φορέων παροχής χρήματος με μικρό επιτόκιο για ιδιόκτητη κατοικία, όπως π.χ. η κατάργηση του οργανισμού εργατικής κατοικίας.

Μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση σε συνθήκες καπιταλισμού; (Γιατί βέβαια η ανατροπή του θα έλυνε άμεσα αυτά τα ζητήματα). Κατά την γνώμη μου αυτή η πραγματικότητα μπορεί να βελτιωθεί μόνο ως συνδυασμός πολλών δράσεων.

Μερικές από αυτές μπορεί να είναι:

α) Άμεση αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων.

β) Όλα τα κρατικά και δημοτικά ακίνητα να ανακατασκευαστούν με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και να δοθούν για ενοικίαση μικρού κόστους. Να δοθούν από αυτά όσα χρειάζονται για «δωρεάν» κατοικία σε εκπαιδευτικού, γιατρούς-νοσηλευτές, φοιτητές και άλλους μετακινούμενους από τόπο σε τόπο δημοσίους υπαλλήλους.

γ) Δάνεια «μηδενικού» επιτοκίου σε εργαζόμενους για ιδιοκατοίκηση. Επανασύσταση του οργανισμού εργατικής κατοικίας.

δ) Αγορά από το Δημόσιο όλων των μη εξυπηρετούμενων δανείων πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες και τα funds και επιστροφή τους στους ιδιοκτήτες τους με το μικρότερο δυνατό κόστος. Με διαγραφή προσαυξήσεων, πανωτοκίων κτλ.

Είναι φανερό πως η υλοποίηση των παραπάνω προτάσεων αφορά το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων. Κυρίως βέβαια αφορά την κυβερνητική εξουσία που οφείλει να διατηρήσει στοιχειωδώς το κοινωνικό κράτος. Αφορά όμως και τις Δημοτικές και συνδικαλιστικές αρχές, όπως και κάθε είδους κοινωνική συλλογικότητα. Δεν μπορεί π.χ. οι Δημοτικές αρχές να σφυρίζουν αδιάφορα όταν τα νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας και τα σχολεία των περιοχών τους κινδυνεύουν άμεσα να κλείσουν λόγω έλλειψης προσωπικού. Οφείλουν να παραχωρήσουν τα ακίνητά τους, να προτείνουν την ενοικίαση μικρών αχρησιμοποίητων κτηρίων και να απαιτήσουν την κρατική χρηματοδότηση για αυτό. Οφείλουν επίσης να τεθούν επικεφαλής των κοινωνικών πρωτοβουλιών για την επίτευξη των παραπάνω σκοπών.

🔗«ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΔΡΑ», Σελ. 7, Αριθμός Φύλλου 3, Νοέμβρης 2026