🔵Η Παλαιστίνη αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της Δύσης. Η «ειρήνη» τους μυρίζει μπαρούτι και αίμα, το δικό μας!

Τοποθέτηση εκπροσώπου της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων στην εκδήλωση της Αντιπολεμικής Επιτροπής Διεθνιστικά Βαλκάνια Μεσόγειος (ΑΝΕΔΙΒΑΜ) την Τετάρτη 20 Μαΐου στην ΑΣΟΕΕ.

Συναγωνιστές –ίστριες σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση να μιλήσουμε εκ μέρους της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων για το ζήτημα του πολέμου και τον «ρόλο του ελληνικού καπιταλισμού την περίοδο των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων».

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων αποτελεί από την φύση της αναπόσπαστο κομμάτι του αντιπολεμικού κινήματος γιατί ο αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από την σιωνιστική κατοχή είναι από την φύση του αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και αγώνας για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή.

Η Παλαιστινιακή αντίσταση & αντιιμπεριαλιστικός αγώνας

Η κατεστραμμένη Γάζα και ο αδούλωτος λαός της που υφίσταται συστηματική γενοκτονία από το σιωνιστικό καθεστώς ακόμη και πριν από το 1948, διψάει για ειρήνη. Για αυτό παράλληλα με τον ένοπλο αγώνα που στοχεύει στο να απωθήσει τον σιωνιστή εισβολέα και έποικο, δεν αρνήθηκε τις διαπραγματεύσεις.  

Από την μεριά των σιωνιστών και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους αντίθετα δεν υπήρξε ούτε μια διαπραγμάτευση που δεν κατέληξε σε δολοφονία των διαπραγματευτών της Παλαιστινιακής Αντίστασης δεν υπήρξε ούτε μια εκεχειρία, η οποία δεν παραβιάστηκε απροσχημάτιστα από την μεριά τους.

Οι συμφωνίες που υπέγραφε το Ισραήλ ήταν λεόντειες συμφωνίες σε βάρος των αντιπάλων του που ποτέ δεν τηρήθηκαν από τους σιωνιστές ενώ πάντοτε τις παραβίαζαν με στόχο την γενοκτονία και  την ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης.

Αν θέλει κάποιος να σχηματίσει εικόνα για τα βασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού δεν έχει παρά να μελετήσει τουλάχιστον τα 3 τελευταία χρόνια στην Παλαιστίνη. Κάθε τι στη σφαίρα της διεθνούς νομιμότητας έχει παραβιαστεί:

-Χρήση απαγορευμένων όπλων
-Μαζικοί βομβαρδισμοί και φόνοι αμάχων
-Καταστροφή νοσοκομείων και πολιτικών υποδομών
-Δολοφονίες
-Βιασμοί, βασανιστήρια μαζικές συλλήψεις
-Δολοφονίες δημοσιογράφων κ.λπ.

Ο ρόλος των διεθνών οργανισμών (ΟΗΕ – Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου)

Τα διεθνή όργανα που συστάθηκαν για την επισήμανση, τον έλεγχο και την τιμωρία των παραπάνω εγκλημάτων και παραβάσεων, όπως ο ΟΗΕ και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο παρότι κάποιες φορές εκδίδουν αποφάσεις κατά του Ισραήλ, οι αποφάσεις τους αυτές μένουν χωρίς αντίκρυσμα και ανεκτέλεστες. Οι αποφάσεις των διεθνών οργάνων και οργανισμών αποτελούν για το σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό κουρελόχαρτα. Ο σιωνισμός και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί του αδιαφορούν πλήρως για τις αποφάσεις αυτές που τους καταδικάζουν οδηγώντας σε πλήρη απαξίωση τα διεθνή όργανα. Ο Τραμπ από το 2018 προειδοποίησε με κυρώσεις κατά του ΔΠΔ αν τολμήσει να κατηγορήσει αμερικανούς πολίτες για εγκλήματα πολέμου και έκλεισε τα γραφεία της PLO επειδή εξέφρασε την πρόθεσή της να προσφύγει στο ΔΠΔ για εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.

To 2024 μετά τις αποφάσεις του ΔΠΔ κατά του Νετανιάχου και του υπουργού Άμυνας, Γιόαβ Γκάλαντ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στον πόλεμο στη Γάζα, οι ΗΠΑ επέβαλλαν κυρώσεις «στην Κίμπερλι Προστ από τον Καναδά, τον Νικολά Γκιγιού από τη Γαλλία, τη Ναζάτ Σαμίμ Χαν από τα Φίτζι και τον Μαμ Μαντιάγε Νιάνγκ από τη Σενεγάλη» για «την απευθείας συμμετοχή τους στις προσπάθειες που κατέβαλε το ΔΠΔ για να διενεργήσει έρευνα, να συλλάβει, να θέσει υπό κράτηση ή να διώξει πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών ή του Ισραήλ».

Έτσι το σιωνιστικό Ισραήλ με λυμένα τα χέρια ψηφίζει απροσχημάτιστα και απροκάλυπτα ρατσιστικούς νόμους που προβλέπουν στην ίδια χώρα διαφορετικές ποινές ανάλογα με την φυλετική καταγωγή. Η Κνεσέτ τον Απρίλιο του 2026 πέρασε τροπολογία που προστέθηκε στον Ποινικό Κώδικα του Ισραήλ, γνωστή ως «Θανατική ποινή για τρομοκράτες», που διευκολύνει τη χρήση της θανατικής ποινής κατά Παλαιστινίων. Την ίδια μέρα που ψηφίστηκε η θανατική ποινή μόνο για Παλαιστίνιους ο γενικός εισαγγελέας του ισραηλινού στρατού απέσυρε όλες τις κατηγορίες εναντίον ισραηλινών στρατιωτών που κατηγορούνταν για σεξουαλική κακοποίηση ενός Παλαιστίνιου κρατουμένου…

Η εικόνα του ακροδεξιού υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, ο οποίος εμφανίστηκε στην Κνέσετ με ένα μπουκάλι σαμπάνιας για να πανηγυρίσει την ψήφιση του παραπάνω ρατσιστικού νόμου που επιβάλλει τη θανατική ποινή (δι' απαγχονισμού) μόνο σε Παλαιστίνιους, απεικονίζει την κατάργηση των στοιχειωδών φραγμών σε ότι αφορά τις κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού στο νομικό πεδίο και την πλήρη εφαρμογή του νόμου της ζούγκλας.

Ανάλογα και ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός επιτίθεται απρόκλητα στο Ιράν χωρίς να επιδιώκει καμιά νομιμοποίηση, έστω προσχηματική, από τον ΟΗΕ.

Ο αγώνας ενάντια στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό είναι πολιτικός αγώνας για τον ανθρώπινο πολιτισμό ενάντια στην βαρβαρότητα.

Όσο ο ιμπεριαλισμός στο εξωτερικό είναι τυχωδιώκτης και φιλοπόλεμος στο εσωτερικό μέτωπο επιδιώκει την ειρήνη: την κοινωνική ειρήνη των σκλάβων.

Σε αυτή την ειρήνη των σκλάβων αναφέρονταν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο «Athens Security Forum 2025». Ο Δένδιας υποστήριξε ότι η Ευρώπη σήμερα «δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία». Κατά την άποψή του, οι κοινωνίες θα πρέπει να είναι διατεθειμένες να αντιμετωπίσουν σκληρές πραγματικότητες. Και αυτό κάνει με δηλώσεις σαν αυτές: προετοιμάζει την ελληνική κοινωνία και τους ευρωπαίους πολίτες για την πραγματικότητα που επιφυλάσσουν αυτός και οι ομόσταυλοι του ευρωπαίοι υπουργοί Άμυνας.

Η ειρήνη των σκλάβων προκρίνεται όμως και από τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε που ζητά από τους Ευρωπαίους πολίτες να δεχθούν την περικοπή δαπανών για συντάξεις και την υγεία, ώστε ν' αυξηθούν οι δαπάνες για τους εξοπλισμούς.

Το αντιπολεμικό κίνημα ή κίνημα για την ειρήνη.

Από αυτά που εκτέθηκαν συνοπτικά το αντιπολεμικό κίνημα δεν αποτελεί ένα ανώδυνο πολιτικό συμβάν για το αστικό σύστημα. Αντίθετα συνιστά έκφραση της ταξικής πάλης σε ένα πεδίο όπου το αστικό σύστημα διακυβέρνησης θέλει να έχει τα χέρια του απολύτως ελεύθερα.

Οι θεσμοί του ΟΗΕ και του ΔΝΤ ποδοπατήθηκαν από τις ίδιες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που τους ίδρυσαν και τους χρησιμοποίησαν. Δεν μπορεί να αποτελέσουν εργαλεία του αντιπολεμικού κινήματος. Το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να αντλεί όραμα και δύναμη μόνο από το μέλλον του κόσμου που ανατέλλει μαζί του και όχι από το ιμπεριαλιστικό παρελθόν και τους ξεφτισμένους θεσμούς του.

Σ αυτό το  πεδίο η ιδεολογική αντιπαράθεση αποτελεί αυτή την περίοδο την βασική μορφή ρήξης με το αστικό πολιτικό κατεστημένο η οποία θα πάρει οξυμένη μορφή αφού το διακύβευμα είναι κρίσιμης σημασίας και δεν αφορά μόνο στο εσωτερικό της χώρας στην οποία δρα αλλά και στις ιμπεριαλιστικές ή στρατηγικές συμμαχίες της οι οποίες δεν ενδιαφέρονται παρά για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Τι σημαίνει κίνημα ειρήνης στην Ελλάδα

Το αντιπολεμικό κίνημα οφείλει να δώσει μέσα στο λαό της Ελλάδας και την εργατική τάξη την ιδεολογική μάχη πρώτα - πρώτα απέναντι στον εθνικισμό και στο κατασκευασμένο αφήγημα της θυσίας για τα δήθεν κοινά εθνικά - αστικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Οφείλει να αναμετρηθεί όμως όχι μόνο ιδεολογικά αλλά και με την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης με στόχο να επιστρέψουν οι στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται έξω από τα σύνορά μας. Η ελληνική κυβέρνηση συμπράττει στην γενοκτονία του λαού της Γάζας και δικαιολογεί την διεθνή τρομοκρατία των ΗΠΑ και την απαγωγή του εκλεγμένου Προέδρου της Βενεζουέλας, Μαδούρο την δολοφονία του Χαμενεΐ και της οικογένειά του.

Δεν πρέπει να περιοριστεί στις διακηρύξεις αλλά με στόχο την υλοποίησή τους θα πρέπει να ενισχυθεί το κίνημα για την κατάργηση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων και την έξοδο από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της τριμερούς Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ.

Κίνημα ειρήνης στην Ελλάδα σημαίνει πλήρη αλληλεγγύη με τον αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό στον αγώνα του για την αυτοδιάθεσή δηλαδή στήριξη του αγώνα για την ίδρυση Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους.

Πολιτικά ζητήματα του αντιπολεμικού κινήματος και ζητήματα ενότητας στη δράση

Το αντιπολεμικό κίνημα όπως και κάθε πεδίο της ταξικής πάλης γίνεται αντικείμενο διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών προσεγγίσεων. Τα ζητήματα αυτά είναι αρκετά και συχνά δημιουργούν πολιτικές συζητήσεις οξύνσεις ή και συγκρούσεις.

Αποδείχθηκε όμως στην πράξη ότι παρά τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις για τα ζητήματα που αφορούν είτε στην Παλαιστίνη είτε στα πολιτικά κριτήρια για το ποιες χώρες θα χαρακτήριζε κάποιος ως ιμπεριαλιστικές όλοι βρισκόμαστε στις ίδιες διαδηλώσεις και κατευθυνόμαστε στην ίδια πορεία.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αγνοούμε τα θεωρητικά ή ιδεολογικά ζητήματα που ανακύπτουν.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων αν και είχε σοβαρές αντιπαραθέσεις σε πολιτικά ζητήματα που αφορούσαν στο ιδιαίτερο πεδίο δράσης της παράλληλα δεν έβαλε καμιά προϋπόθεση για να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε κινητοποίηση με οποιονδήποτε.

Συναγωνιστές -ίστριες βρισκόμαστε στην αρχή ενός δρόμου και σε ένα ιδιαίτερο πεδίο της ταξικής πάλης που οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις το έχουν αναδείξει ως επίκαιρο και αναγκαίο. Τον δρόμο αυτό θα τον βαδίσουμε όχι ψηλαφητά σαν τους τυφλούς αλλά με τα εφόδια της ιστορίας του εργατικού κινήματος και το βλέμμα προσηλωμένο στο μέλλον με την αισιοδοξία του ριζοσπάστη κομμουνιστή και το πάθος του επαναστάτη.

20-05-2026